ORTHODOX PHILOSOPHY OF TRUTH - St Justin Popovich

On the path from nonbeing to All-being, man travels through God’s miraculous mysteries adorned in wondrous forms of created matter and spirit. The further he is from nonbeing and the closer to All-being, the hungrier he becomes for deathlessness and sinlessness, the thirstier for changelessness and eternity. But sin oppressively pulls him toward nonbeing and, through death, greedily robs the soul. Life’s entire wisdom is to defeat nonbeing within and without, and to submerse oneself fully in All-being. This wisdom is taught by the philosophy of the Holy Spirit; it is wisdom and knowledge—indeed, it is the grace-filled wisdom and grace-filled knowledge concerning the nature of being, the focus of which is knowledge of things divine and human, of things visible and invisible. The philosophy of the Holy Spirit is at the same time the moral creative force which, through man’s becoming like God by way of ascetic, grace-filled advancement, multiplies his divine understanding of God, the world and humanity. This ethical character of Orthodox philosophy is emphasized by St. John Damascene when he says, “Philosophy is the making of one’s self like God (όμοιοΰσθαι θεώ),” and as a result, “it is the art of arts and the science of sciences (τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών).”2 As the life-creating philosophy of the Holy Spirit, it is the only art capable of fashioning a God-like and Christ-like person out of the diverse and complex human being; and as the science of the Holy Spirit, it is the only science capable of teaching the self-absorbed and mortalized creature called man how to defeat death and obtain immortality. That is why Orthodox philosophy is the art of arts and science of sciences.

 

The philosophy of the Holy Spirit is made of eternal truths about God, the world, and man, which in the evangelical language of the Church are called dogmas. Therefore, Dogmatics is the philosophy and science of God’s eternal truths, which have been revealed to man so that they may become incarnated in people’s lives and fulfill the eternal meaning of people’s existence—their arduous voyage from nonbeing to All-being. But it is obvious that contemporary man’s sense of immortality and eternity is paralyzed, and that his knowledge of the eternity and divine-humanity of everything human is darkened. Having been lulled to sleep and taken captive by metaphysical and ethical relativism, contemporary man usually ends in an all-encompassing nihilism. When one awakens from the nightmarish sleep of relativism . but merely detects the miraculous reality of the eternal and death-one always finds within oneself power to take wing and soar to-rd the eternal truth concerning the world and man. The instant me eternal problem arises in mans soul, he immediately experiences terrible and unquenchable yearning for eternal truth. Then the mer-less feelings of hunger and thirst for knowledge hound him through ae desert of life toward the oasis where eternal truths grow, and where prings of living water murmur smoothly into eternal life. In this new disposition, man transforms himself into a yearning arrow traveling toward that which is deathless and eternal, divine and holy. He is heading from things human to things divine-human. And if divine life flows into his soul by way of God’s truths, within him thrives life—deathless and eternal—because life and truth, eternal life and eternal truth, are one and the same in their divine-human reality. I am the way, the truth, and the life (John 14:6), proclaimed the wondrous Lord Jesus, because only in Him are these three one and of one essence; while outside of Him there is neither a way to the eternal, nor truth about the eternal, nor life in the eternal. That is what makes His Divine-human Person unique and irreplaceable. In everything belonging to Christ, this indivisible trinity reigns: the way, the truth, and the life. In every dogma of the Lord Christ these three are always one and indivisible, because each dogma is a path leading through eternal truth into eternal life. That is why in dogmas everything is infinity, immortality, and eternity, and nothing is transient, mortal, or fictitious.

Eternity and God-manhood are the one and only category of New Testament life and thought; hence dogmas as everlasting truths are al-ways eternal and divine-human. Energizing his thinking by a grace-filled, evangelical life, man steadily ascends from one eternal truth to the second, from the second to the third, and so forth, through countless others, toward the peak of all peaks, finally fulfilling r,-:- Ki»inei me pleroma of his existence, knowledge and ‘-~rU—tnat \s the password to evangelical, divine-human, anu v^.. eternal truths of Christ, the Orthodox man graauiuv knowledge, his will, his sentiments, and his life from everything corrupt, ephemeral, relative, and mortal. Immersing himself in everything holy, everlasting, absolute, and eternal, he revives himself. Through a grace-filled ascetic struggle he thoroughly conquers the sin-loving, self-absorbed and anthropocentric old man within, in the name of the God-man Who is always sinless, alive in God, centered in God. In his joyous striving towards the God-man, the Christ-yearning man grows in thought and life, descends to all depths, and expands into all expanses—so thoroughly does he grow with God toward divine-human heights (which are beyond reach of the relativist-nihilistic understanding), where the wonder-working Lord Jesus is all in all for our thought, soul, feeling, and life.

The mystery of the Truth is neither in things, nor in ideas, nor in symbols, but in the Person, namely the Divine-human Person of the Lord Christ—I am the Truth. The all-perfect Truth: never diminished, never changing, always one and the same in perfect fullness, always one and the same, yesterday, today, and forever (Heb. 13:8). The Truth: always eternal, even within time; always infinite, even within the finite; always immortal, even within the mortal. All other truths originate from this Truth as rays from the sun; that is why they are also eterna! and immortal. In fact, all dogmas constitute one and only one Truth the God-man Lord Christ. They all lead to Him because they original from Him; they all lead to Him just as every ray of sunshine leads » the sun. If man would only begin to follow to its source the tru about the good, then he would inevitably come to the Lord Christ, Creator and Origin. If he follows the truth of righteousness, again h< inevitably led to the Lord Christ as its Source and its Creator. If h searching for the truths of life, of the world, of eternity, of love, off fection, of charity, of grace, of joy, of humility, of hope, of prayer, c faith—he always comes to the Lord Christ as the only Source and ator. He who is led by Orthodox philosophy feels and compreh with all his being that there is nothing relative either on this side of the grave or the other; with his entire soul and throughout his life’s strug-gles, trials, and experiences, he flows into infinity and eternity—Christ’s infinity and eternity.

Eternal dogmatic truths are neither abstract concepts, nor syllogistic conclusions, nor logical hypotheses. Rather, they are events and ex-periences with historic immediacy and reality, because they have been proclaimed, revealed, seen, heard, and have occurred in space and time among people. For example, the dogma of the Holy Trinity is an eternal truth, proclaimed to the world through many Old Testament and New Testament prophecies, events, and experiences; the dogma of the God-man Christ is founded on the historic existence of the God-man Jesus of Nazareth; the dogma of the Resurrection is the historic fact of the Resurrection of Christ. What applies to these dogmas, applies to all other dogmas, since all of them, from the first to the last, are established on historic reality—testified by eye-witnesses without any doubt. If a person considers without bias the content and the meaning of the dogmas of the New Testament, he will have to realize that all of them represent, and also are, divine and divine-human facts occurring within the limits of time and space. People may not be able to comprehend them, but they cannot dispute them. It is a reality that the stubborn opponents of God deny the facts themselves, even when they see them with their own eyes. The Pharisees are classic examples of this and are the prototype of all Pharisees of all times. They dispute and negate facts simply because they are facts, because they do not want facts to be facts, and they try with all their might to transform facts into hypotheses, into illusions, into fictions.

Dogmatics is a mosaic of its own kind. It sorts and classifies eternal dogmatic truths according to their attributes and according to the light that they emit, so that, within the mosaic of these eternal truths, the image of Christ is obtained, which is actually the full image of the Rev-elations of both the Old and New Testaments. Dogmatic truths are in all their aspects divine, limitless, boundless, and eternal, since they originate from the limitless, boundless, and eternal God. By their nature they cannot have their provenance from man, and they cannot be according to man. Here the human being does not create, because hu-mans do not have in themselves the powers and forces to create eternal and limitless truths, but rather they receive them from God in their finished form. Human creativity in this respect consists in accepting the eternal dogmatic truths in faith and transforming them into one’s own life, thinking, and feeling through grace-filled evangelical struggles, thus achieving holiness and perfection. In this respect the Holy Fathers are the living incarnation of eternal dogmatic truths. They are the possessors of the holy dogmatic truth, and as such they are its preachers and confessors. An Orthodox dogmatician must go to the saints for all dogmatic truths and learn from them, not forgetting that communication with them is only achieved by means of prayer, fasting, and vigil. It follows that the work of the Orthodox dogmatician is ascetical and diverse. It is an ascetic struggle primarily because the Orthodox man learns from the saints by means of holy struggles in prayerful reverence and awe before the bearers of God’s eternal truths. In the introduction to his dogmatic discourse An Exact Exposition of the Orthodox Faith, St. John Damascene established, once and for all, the guiding principle for Orthodox dogmaticians: “I shall say nothing of my own, but I shall set down summarily things which have been said in various places by wise and godly men.” In quoting these words of the great and holy theologian, I remain in my unworthiness and lowliness, and I hardly dare say that I used the same principle in my work. I also add with fervent sincerity that in respect to him, St. John Damascene, and to all the Fathers of the Church—the philosophers of the Holy Spirit—I remain deaf and dumb. I only stammer out (oh, if I could only recite clearly!) God’s eternal truths taken from the great Fathers, great in holiness and wisdom, and primarily from the wonderful musician of holy truths, St. John Damascene. If anything in this work of mine is good, evangelical, and Orthodox, it belongs to him and them, and everything that is contrary belongs to me and only me.

I have also learned much from the more recent great dogmaticians: Met-ropolitan Macarius, Bishop Sylvester, and Metropolitan Anthony. In my work I have also considered the works of other Orthodox dogmaticians of recent times: Archbishop Philaret, Archimandrite Anthony, Protopresbyter Malinovsky, Zikos Rosis, Androutsos, Dyovouniotis, and Protopresbyter Stevan Veselinovich.

I have to make special mention that I was sometimes forced in my humble efforts to create new dogmatic terminology which we lacked,3 or which, if it existed, had not been completely worked out.

The first volume of Dogmatics includes everything up to Christol-ogy. The rest—from Christology to eschatology—I will publish, if God allows, soon.

The Feast of the Holy Apostles Peter and Paul, The Year of Our Lord 1932 Hieromonk Justin.

St Justin Popovich

Ὁ Σταυρός μᾶς κάνει αἰσθητή τήν ἐξάρτηση τοῦ κόσμου ἀπό τόν Θεό

π. Δημητρίου Στανιλοάε

Αναμφίβολα κάθε ὀδύνη καί κάθε θάνατος δέν καθιστοῦν διάφανο τόν Δωρητή τοῦ κόσμου, ὡς πρόσωπο ἄπειρης ζωῆς καί ἄπειρης ἀγάπης, γεγονός πού θά ἔδινε ἄλλη ἀξία καί στόν κόσμο. Γιατί ὅταν ὁ ἄνθρωπος σκέφτεται πώς πέρα ἀπ᾿ αὐτό τόν κόσμο δέν ὑπάρχει καμμιά ἄλλη πραγματικότητα, ἡ ὀδύνη καί ὁ θάνατος πού συνδέονται μέ κάθε περίσταση τοῦ κόσμου, τόν ὁδηγοῦν στήν ἀπελπισία ἤ σέ μιά θλιβερή ὑποταγή. 

Σέ μιά τέτοια περίπτωση, ὁ κόσμος καί ἡ ὕπαρξη μέσα σ᾿ αὐτόν φαίνεται νά ἔχουν μέσα στήν ἴδια τήν οὐσία τους τό μή-νόημα.

Μόνο λοιπόν ἡ ὀδύνη καί ὁ θάνατος, πού καθιστοῦν τόν Θεό διάφανο μέσα ἀπό τόν κόσμο, ἔχουν μιά θετική σημασία καί γιά τόν κόσμο καί γιά μᾶς τούς ἴδιους. Καί εἶναι αὐτή ἡ ὀδύνη καί αὐτός ὁ θάνατος πού ὀνομάζουμε κατά λέξη σταυρό. Καί σταυρός, μ᾿ αὐτό τό νόημα, εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, καθώς καί ἐκεῖνος (ὁ σταυρός) πού συνδέεται μέ τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Αὐτός ὁ σταυρός, ἀντί νά ἀντιπροσωπεύει ἕνα μή-νόημα τῆς ὕπαρξης πού ἀπορρέει ἀπό τίς ὀδύνες καί τό θάνατο αὐτῆς τῆς ὕπαρξης, δίνει ἀντίθετα ἕνα νόημα σ᾿ αὐτό τόν κόσμο, γιατί δίνει νόημα στήν ὀδύνη καί στόν ἴδιο τό θάνατο, πού συνδέεται μέ τόν κόσμο. Αὐτός ὁ σταυρός συμπληρώνει τό ἀποσπασματικό νόημα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, χάρη στό γεγονός πώς ἀποκαλύπτει τήν πραγματικότητα τοῦ Θεοῦ ὡς ἀπέραντου φωτός, πού διαχέει τό πλῆρες νόημα, τόσο στόν κόσμο ὅσο καί στήν ὕπαρξη πού ζεῖ μέσα σ᾿ αὐτόν. Αὐτός ὁ σταυρός, λοιπόν, περικλείει ἕνα παράδοξο· ἀπό τή μιά καθιστᾶ ὁλοφάνερη τήν πλήρη ἀνεπάρκεια τοῦ κόσμου· ἀπό τήν ἄλλη, ἀκριβῶς μ᾿ αὐτό τόν τρόπο, δείχνει πώς ὁ κόσμος ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ὁλική πραγματικότητα τοῦ Θεοῦ, πού δίνει ἐπίσης ἕνα νόημα στόν κόσμο.

Αὐτός ὁ σταυρός δίνει ἀξία στόν κόσμο καί στόν ἄνθρωπο, ἀκριβῶς ἐπειδή δείχνει πώς ὁ κόσμος καί ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ὁριστικά ὑποταγμένοι στή κυριαρχία τῆς ὀδύνης καί τοῦ θανάτου, ἀλλά σώζονται ἀπ᾿ αὐτή μέ τή δύναμη τῆς ἀνώτερης πραγματικότητας τοῦ Θεοῦ. Αὐτός πού ἀπολυτοποιεῖ τόν κόσμο, μέ τό νά μήν δέχεται τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ἀπολυτοποιεῖ τήν ὀδύνη καί τό θάνατο. ᾿Αλλά ἐκεῖνος πού βλέπει μέσα ἀπό τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ τόν κόσμο ὡς πραγματικότητα δεύτερη κατά τήν τάξη, βλέπει πώς ὁ κόσμος καί ὁ ἄνθρωπος σώζονται μέσα σέ μιά αἰώνια ὕπαρξη.

Γενικά, ἡ ὀδύνη καί ὁ θάνατος μέσα στόν κόσμο, δείχνουν τήν ἀνεπάρκειά του, δείχνουν πώς ὁ κόσμος δέν μπορεῖ νά εἶναι ἡ ἀπόλυτη πραγματικότητα. Κι ἀκόμη αὐτή ἡ ὀδύνη καί ὁ θάνατος κάνουν πολλούς ἀνθρώπους νά μήν συνδέονται μέ τόν κόσμο, ὡς νά ἦταν (ὁ κόσμος) ἡ ἔσχατη πραγματικότητα. Μ᾿ αὐτή τήν ἔννοια ὁ Νικόλαος Καβάσιλας, ἕνας βυζαντινός συγγραφέας τοῦ 14ου αἰώνα, γράφει πώς ἡ ὀδύνη καί ὁ θάνατος δέν εἶναι μονάχα κατάρα, ὡς συνέπειες τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, ἀλλά εἶναι καί μέσα, πού ἔγιναν δεκτά ἀπό τόν Θεό, γιά νά μήν δένεται ὑπερβολικά ὁ ἄνθρωπος μέ τόν κόσμο.

᾿Αλλά μόνον ἐν Χριστῷ ἡ ὀδύνη καί ὁ θάνατος μπόρεσαν νά χρησιμοποιηθοῦν πλήρως ὡς μέσα, μέ τά ὁποῖα ἀπελευθερώνεται ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν κυριαρχία τῆς ἁμαρτίας καί νικᾶ τήν ὀδύνη καί τό θάνατο. Γιατί μόνο ὁ Χριστός ἔζησε μέσα στόν κόσμο μιά ζωή ἀνέγγιχτη ἀπό τήν ἁμαρτία τῆς ἀποκλειστικῆς σύνδεσης μέ τόν κόσμο.

Μετά τήν ἀρχική πτώση, οἱ ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου, πού πρέπει νά ἱκανοποιηθοῦν διά τοῦ κόσμου, ἀσκοῦν πάνω του μιά τέτοια ἐπιρροή, ὥστε νά μεγαλοποιεῖ τήν ἱκανοποίησή τους, μέ τόσο ἐγωϊστικό τρόπο, πού νά ξεχνᾶ τόν Θεό καί τούς ὁμοίους του καί νά δένεται ὁλοκληρωτικά μέ τόν κόσμο, μέ τρόπο σχεδόν ἀπόλυτο καί πλήρως ἐγωϊστικό. Οἱ Πατέρες ἐκφράζουν αὐτή τήν κατάσταση λέγοντας, πώς οἱ ἀνάγκες τῆς πείνας, τῆς δίψας, τῆς κόπωσης, ἄρχισαν νά ἱκανοποιοῦνται μέ ἁμαρτωλό τρόπο καί πώς ὁ φόβος τοῦ θανάτου ἔσπρωξε τόν ἄνθρωπο ἀκόμη περισσότερο πρός τό ἀποκλειστικό δέσιμό του μέ τόν κόσμο. Μόνο ὁ Χριστός δέν ἱκανοποίησε αὐτές τίς ἀνάγκες, μέ τρόπο ἁμαρτωλό, γιατί οὔτε ἄφησε νά γλυστρήσουν πρός τήν ἀπόλαυση, οὔτε ὁ Ἴδιος ἀφέθηκε νά παρασυρθεῖ ἀπό τό φόβο τοῦ θανάτου σέ πράξεις δειλίας. Μόνο ὁ Χριστός ἔζησε τή ζωή καί ὑπέφερε τό θάνατο ὡς καθαρή θυσία, πού πρόσφερε στόν Θεό Πατέρα ἐν ὀνόματι τῶν ἀνθρώπων. Γιά νά ἱκανοποιήσει τίς αὐστηρά ἀπαραίτητες ἀνάγκες Του καί γιά νά ὑπομείνει τό θάνατο, ἔβαλε τόσο μεγάλη πνευματική δύναμη, πού νίκησε αὐτές τίς ἀνάγκες, ἐλευθερώνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἀνασταίνοντάς την ἀπό τό θάνατο. Κι αὐτό χάρη στό γεγονός πώς ἡ Θεία Ὑπόσταση ἰσχυροποιοῦσε τήν ἀνθρώπινη φύση Του, γιά νά ἱκανοποιήσει τίς ἀνάγκες καί νά ὑπομείνει τό θάνατο χωρίς ἁμαρτία, χωρίς, παρ᾿ ὅλα αὐτά, νά ἀχρηστεύεται ἡ προσπάθεια τῆς ἀνθρώπινης φύσης.

῎Ετσι, ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὑπομένεται μέσα στόν κόσμο, γίνεται τό πανίσχυρο ὅπλο, πού νικᾶ τήν ἁμαρτία καί τό θάνατο καί σώζει τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο. ῾Ο Σταυρός τοῦ Χριστοῦ φανερώνει ξανά καί ἀποκαθιστᾶ πλήρως τό θετικό νόημα τοῦ κόσμου, γιατί ὁ Χριστός ἔδειξε ὁριστικά, πώς ὁ σταυρός δέν εἶναι ἡ ἔσχατη στιγμή τῆς ὕπαρξης, ἀλλά δι᾿ αὐτοῦ φθάνουμε στόν Θεό, στήν αἰώνια ζωή, καί ὁ κόσμος ἀποκαλύπτεται ἔτσι, ὄχι ὡς ἡ ἔσχατη πραγματικότητα, ἀφοῦ, πάνω ἀπ᾿ αὐτόν, φανερώνεται ὁ Θεός μέ τήν ἄπειρη ζωή Του. Ταυτόχρονα ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἀποκαλύπτει πώς ὁ κόσμος εἶναι ἀναγκαῖος, γιατί μόνο μέσα ἀπ᾿ αὐτόν, ὑποφέροντας μέσα του καί ἀγωνιζόμενοι ἐνάντια στόν ἐγωϊσμό, φτάνουμε στό Θεό.

῾Ο Σταυρός τοῦ Χριστοῦ φανερώνει, λοιπόν, δύο πράγματα· ἀπό τή μιά μεριά παρουσιάζει τόν κόσμο, ὄχι ὡς τήν ἔσχατη καί ἀπόλυτη πραγματικότητα, ἀλλά ὡς τήν προτελευταία πραγματικότητα, τήν ἐξαρτημένη ἀπό τόν Θεό. ᾿Από τήν ἄλλη, κάνει νά ἁπλώνεται πάνω στόν κόσμο, ἀπό μέρους τοῦ Θεοῦ, μιά αἰώνια ἀξία. Δι᾿ αὐτοῦ χαλαρώνεται ἡ ἀλυσίδα τῆς ἁμαρτίας, πού δένει τόν ἄνθρωπο μέ τόν κόσμο μέ τρόπο ἐγωϊστικό καί ἀπόλυτο, καί νικιέται ὁ θάνατος. ῾Ο σταυρός νικᾶ τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο, γιατί δείχνει καί ἀποδείχνει πώς αὐτός ὁ κόσμος τῆς ὀδύνης καί τοῦ θανάτου, δέν εἶναι ἔσχατη πραγματικότητα, ἀλλά πάνω ἀπ᾿ αὐτήν ὑπάρχει ὁ Θεός, ὁ αἰώνιος καί ἀληθινός στήν ὕπαρξή του, πού ἀνυψώνει τόν κόσμο στήν αἰώνια ζωή Του, ἀπελευθερώνοντάς τον ἀπό τό θάνατο καί τήν ἀνεπάρκειά του.

῎Ετσι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μιά οὐσιαστική καί ὁριστική ἄρνηση τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου. Γίνεται παράγοντας, πού δείχνει πώς ὁ κόσμος, ἀνεπαρκής καθεαυτόν, ἀνακτᾶ τό πλῆρες νόημά του, μέσα στήν πληρότητα τοῦ Θεοῦ. Δείχνει πώς ὁ κόσμος εἶναι προορισμένος νά ὁλοκληρωθεῖ μέσα στήν πραγματική καί αἰώνια ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ.

᾿Εκπέμπει τό Θεῖο φῶς πάνω στόν κόσμο, μεταμορφώνοντάς τον ἐκ τῶν προτέρων. Διακόπτει τή σύνδεση μέ τόν κόσμο ὡς τήν ἔσχατη πραγματικότητα· ἀλλά γι᾿ αὐτό ἀκριβῶς ἐξασφαλίζει στήν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου μιά αἰώνια ὕπαρξη, ἑνώνοντάς τες μέ τόν Θεό.

Διά τοῦ Σταυροῦ του, ὁ ἐνσαρκωμένος Θεῖος Λόγος, φανερώνει ξανά τόν πλήρη καί αἰώνιο λόγο τοῦ κόσμου καί τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, πού τά σκιάζει ὁ θάνατος. ῾Ο ῞Αγ. ᾿Αθανάσιος λέγει· «῾Η αὐτή μέντοι Σοφία τοῦ Θεοῦ ἐστίν, ἥτις πρότερον μέν διά τῆς ἐν τοῖς κτίσμασιν εἰκόνος ἑαυτῆς δι᾿ ἥν καί λέγεται κτίζεσθαι, ἐφανέρου ἑαυτήν καί δι᾿ ἑαυτῆς τόν ἑαυτῆς Πατέρα· ὕστερον δέ αὐτή, οὗσα Λόγος, γέγονε σάρξ, ὡς εἶπεν ὁ ᾿Ιωάννης, καί μετά τό καταργῆσαι τόν θάνατον καί σῶσαι τό γένος ἡμῶν ἔτι καί πλέον ἀπεκάλυψεν ἑαυτόν τε καί δι᾿ αὐτοῦ τόν ἑαυτοῦ Πατέρα» (Κατά ᾿Αρειανῶν, Λόγος Β´., Β.Ε.Π. τ. 30, σελ. 248).

῾Ο Χριστός, ὁ ἐνσαρκωμένος Θεός, νικᾶ τό θάνατο, ἀκόμη καί ἀπό μόνο τό γεγονός, πώς τόν βαστάζει μέ τήν δύναμη τῆς ὑπομονῆς τῆς καθαρῆς ἀπό κάθε ἐξέγερση καί νικᾶ τίς ἀνάγκες τῆς πείνας, τῆς δίψας, τῆς κόπωσης, τοῦ πόνου, ἀπό μόνο τό γεγονός πώς δέν πέφτει στό ἁμάρτημα τῆς ὑπέρμετρης ἱκανοποίησής τους.

Γι᾿ αὐτό τό λόγο στήν ᾿Ανατολή, ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ὡς πάθος δίχως τήν ἁμαρτία τοῦ θανάτου καί ὡς συγκράτηση τῶν ἀναγκῶν, εἶναι τό μέσο τῆς κατανίκησής τους καί ὄχι ἡ ἀκραία μορφή τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας, ὅπως εἶναι ὁ σταυρός τῶν ἀνθρώπων, πού δέν γνωρίζουν τόν Χριστό. Τό ξεπέρασμα τοῦ σταυροῦ διά τῆς ἀναστάσεως δέν ἔρχεται μετά τό τελικό σημεῖο ἐξάντλησης τοῦ θανάτου ἔξω ἀπ᾿ ᾿Εκεῖνον, ἀπό τόν Πατέρα μόνο, ἀλλά καί ἀπό μέσα του, ἐπειδή ὑπομένει τό θάνατο μέ τή δύναμη μιᾶς ὑπομονῆς χωρίς ἐξέγερση, ἀφοῦ προηγουμένως ἔχει χαλιναγωγήσει τίς ἀνάγκες τῆς πείνας, τῆς δίψας, τῆς κόπωσης, χωρίς νά πέσει στό ἁμάρτημα τῆς ἡδονῆς.

῾Η δύναμη τοῦ Χριστοῦ, πού φανερώθηκε στό Σταυρό, ἦταν μιά δύναμη πού νίκησε τή φθορά τοῦ κόσμου μέσα στό Ἴδιο Του τό σῶμα. Μ᾿ αὐτό τόν τρόπο ὁ Σταυρός, πού σήκωσε ὁ Χριστός, ὁδηγεῖ στήν ᾿Ανάσταση.

Γι᾿ αὐτό ἡ Ὀρθόδοξη ᾿Εκκλησία ψάλλει· «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Καί οἱ πιστοί κάνουν τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, πεπεισμένοι ὅτι ἔτσι θά λάβουν βοήθεια ἀπό τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ, πού νίκησε τή φθορά καί τό θάνατο, πράγματα ἀλληλένδετα μέ τόν κόσμο. Τόν τοποθετοῦν στήν κορφή τῶν σπιτιῶν, στά σταυροδρόμια, γιά νά τούς προστατεύει ἀπό κάθε κακό. ῾Ο ἱερέας εὐλογεῖ τούς πιστούς μέ τό σταυρό στίς ἐκκλησιαστικές ἀκολουθίες, πάντοτε ὑψώνοντάς τον, δείχνοντας πώς πρέπει νά βασιλεύει καί πώς βασιλεύει μέ τήν πνευματική του δύναμη πάνω σέ κάθε τι πού ὑπάρχει μέσα στόν κόσμο.

῎Εχει πάντοτε αὐτή τή δύναμη, γιατί εἶναι μυστικά συνδεδεμένος μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί ἔτσι εἶναι μόνιμα παρών μέσα στήν ἀνάσταση. Καί εἶναι πάντοτε παρών στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γιατί σημαίνει ὅτι ὡς ἄνθρωπος ὁ Χριστός προσφέρεται ὁλοκληρωτικά στόν Πατέρα. Κι αὐτό γινόταν πάντοτε μέσα στόν κόσμο μέ τήν ἀποδοχή τῶν ὀδυνῶν καί τό θάνατο, ἀποδοχή πού φανερώνει μεγάλη πνευματική δύναμη. Σ᾿ αὐτό συνίσταται ἡ εἴσοδος τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἀνθρώπου, στόν Πατέρα, ἀφοῦ εἶχε διασχίσει πνευματικά τόν κόσμο, εἴσοδος πού δέν μπορεῖ νά πραγματωθεῖ παρά μέ τή θυσία, ὅπως λέγει ἡ πρός ῾Εβραίους ᾿Επιστολή καί ὁ ἅγιος Κύριλλος ᾿Αλεξανδρείας. Αὐτό σημαίνει τήν πλήρη ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας τοῦ Χριστοῦ ὡς ἀνθρώπου μέ τόν Πατέρα, στό βαθμό πού δέχεται τίς ὀδύνες καί τό θάνατο, πού εἶναι ἀλληλένδετα μέ τόν κόσμο. ῾Ο ᾿Ιησοῦς πραγματοποίησε τήν ἀποδοχή παραιτούμενος πλήρως ἀπό τόν ἑαυτό Του, πράγμα πού σημαίνει ὀδύνη καί θάνατο. Αὐτή τή δύναμη ὁ Χριστός τή δίνει καί σέ μᾶς καί μποροῦμε καί μεῖς νά παραιτηθοῦμε ἀπό τόν ἑαυτό μας καί νά προσφερθοῦμε στόν Πατέρα, ἐρχόμενοι ἔτσι σέ κοινωνία μαζί Του, διασχίζοντας τόν κόσμο, χωρίς νά ἀποχωριζόμαστε ἀπό Ἐκεῖνον. ῾Ο Σταυρός εἶναι λοιπόν τό σημεῖο κορύφωσης τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἀνθρώπου, πρός τόν Θεό, πού φανερώθηκε στό κέντρο τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ ἀγάπη πού φανερώνεται ἀπό τό γεγονός, πώς θεωρεῖ τόν κόσμο ὡς μία πραγματικότητα διάφανη, γιά νά δοῦμε τόν Θεό. ᾿Αλλά εἶναι ἀκόμη τό σημεῖο φανέρωσης τῆς ἀγάπης του ὡς Θεοῦ καί ὡς ἀνθρώπου γιά μᾶς. Μέσα ἀπό τή δύναμη τῆς ἀγάπης Του, πού ἐκχέεται μέσα μας, μποροῦμε καί μεῖς νά φανερώσουμε τήν ἀγάπη μας πρός τόν Θεό, ζώντας τή σχέση μας μέ τόν κόσμο, ὡς σχέση μέ μιά πραγματικότητα ἀπαραίτητη, γιά νά καταστήσει τόν Θεό διάφανο. ῾Ο Σταυρός ὡς ἀγαπητική δύναμη, πού διαχέεται πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις, πρός τό Θεό καί πρός ἐμᾶς, εἶναι ἀδιάλειπτα παρών μέσα στόν ἀναστημένο Χριστό καί ἀπ᾿ Αὐτόν πηγάζει ἡ ἀγάπη μας πρός τόν Θεό καί πρός τούς ἀνθρώπους μέσα στόν κόσμο.

Γενικά, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Κύριλλο ᾿Αλεξανδρείας, δέν μποροῦμε νά ἔλθουμε πρός τόν Πατέρα, παρά προσφέροντας καθαρή θυσία τόν ἑαυτό μας· γι᾿ αὐτό τό σκοπό, ὁ Χριστός μᾶς παίρνει μέσα Του καί ἐμεῖς τόν παίρνουμε μέσα μας, γιά νά γίνουμε καί μεῖς καθαρή θυσία, ὅπως ᾿Εκεῖνος. ᾿Αλλά αὐτό δέν σημαίνει μιά ἀπόλυτη ἄρνηση τοῦ κόσμου, ἀλλά μιά τέτοια σχέση μαζί του, πού νά μᾶς καταστήσει διάφανο τόν Πατέρα, δηλαδή μιά σχέση μέσα στήν ὁποία φανερώνεται ἡ δύναμή μας νά χρησιμοποιήσουμε, ὅ,τι μᾶς προσφέρει ὁ κόσμος, μέ σωφροσύνη καί νά ὑποφέρουμε τίς ὀδύνες του καί τό θάνατο μέ ὑπομονή. ῾Ο κόσμος παίζει, λοιπόν, ἀναγκαστικά, ἕνα ρόλο στό σταυρό μας. Δέν καταργεῖται. Πρέπει νά τόν χρησιμοποιήσουμε, γιά νά δείξουμε τή δύναμή μας σέ σχέση μ᾿ αὐτόν, ὄχι ἁπλῶς τή δύναμη νά τόν ἀρνηθοῦμε, ἀλλά νά τόν χρησιμοποιήσουμε ὡς μιά πραγματικότητα δεύτερη κατά τήν τάξη, μέ ἀμείωτη σωφροσύνη καί ὑπομονή. Πέρα ἀπ᾿ αὐτό, ἄν εἶναι ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ σέ μᾶς, πρέπει νἆναι καί τό δικό μας δῶρο στόν Θεό καί στούς ἄλλους. Γιά νά μποροῦμε νά τόν χρησιμοποιοῦμε σάν δῶρο, πρέπει νά ὑπάρχει. Χρειάζεται δύναμη πνευματική, γιά νά χρησιμοποιήσουμε τόν κόσμο μέ σωφροσύνη, ὑπομονή καί ἀγάπη, ἀλλά αὐτή ἡ δύναμη δέν χρειάζεται, ἄν δέν ὑπάρχει κόσμος. ῾Ο ἄνθρωπος δέν μπορεῖ ν᾿ ἀνεβεῖ πνευματικά, ἄν δέν ὑπάρχει κόσμος, πού νά μπορεῖ νά προσφερθεῖ στόν Θεό καί στούς ἄλλους ὡς δῶρο. ῾Ο σταυρός μᾶς ὁπλίζει μέ δύναμη γιά νά μήν εἴμαστε σκλάβοι τῶν ἀντικειμένων, ἀλλά νά μαρτυροῦμε μέσα ἀπ᾿ αὐτά τήν ἀγάπη μας πρός τόν Θεό ὡς ὑποκείμενο καί τούς ἄλλους ὡς ὑποκείμενα.

Σχετικά μέ αὐτό τό θέμα ὁ λόγος τοῦ ᾿Απ. Παύλου ἔχει θετική σημασία· «᾿Εν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοί κόσμος ἐσταύρωται κἀγώ τῷ κόσμῳ» (Γαλ. 6, 14).

Αὐτό δέν σημαίνει μιά ἁπλή ἔξοδο ἀπό τόν κόσμο, ἀλλά ἕναν ἀντι-ἐγωϊστικό «κανόνα», σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο ὁ χριστιανός πρέπει νά ζεῖ καί νά χρησιμοποιεῖ τόν κόσμο (Γαλ. 6, 16).

Αὐτός πού σταυρώνεται μαζί μέ τόν Χριστό, δέν εἶναι ἁπλῶς νεκρός, ἀλλά «ζῶν διά Θεόν», ζῶν μέσα στόν κόσμο. (Γαλ. 3, 19). ῎Ετσι, ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, πού λαβαίνουν οἱ πιστοί ὅταν τόν ἐπικαλοῦνται, κάνοντας τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, εἶναι ἡ πλήρης ἀγάπης δύναμη τῆς θυσιαστικῆς του κατάστασης, διά μέσου τῆς ὁποίας ᾿Εκεῖνος ἀπαρνήθηκε τόν Ἑαυτό Του, ἦλθε πρός τόν Πατέρα καί ἔρχεται πάντοτε στίς καρδιές ἐκείνων, πού εἶναι μέσα στόν κόσμο. Καί δίνει τή δύναμη νά ἱκανοποιήσουν τίς ἀνάγκες τους μέσα στόν κόσμο, μέ σωφροσύνη καί νά ὑπομείνουν τό θάνατο ὅπως ᾿Εκεῖνος. ῎Ετσι προετοιμάζονται καί αὐτοί γιά τήν ἀνάσταση.

Μέ τή δύναμη πού δεχόμαστε ἀπό τή θυσία τοῦ Χριστοῦ, δύναμη πού εἶναι ταυτόχρονα καί ἀκριβῶς γι᾿ αὐτό ὁλοζώντανη, ὀφείλουμε νά πραγματοποιήσουμε τή συμβουλή τοῦ ᾿Απ. Παύλου, «παραστῆσαι τά σώματα ἡμῶν θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ», ἡ ὁποία εἶναι ταυτόχρονα «λογική λατρεία», πού προσφέρεται στό Θεό (Ρωμ. 12, 1). ῾Ο χριστιανός, κάνοντας τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, δέν λαβαίνει μόνο τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ, γιά νά νικήσει τήν ἁμαρτία καί νά ἐπιτύχει κάθε καλό, ἀλλά προσφέρει καί μιά ἀληθινή λατρεία στόν Θεό. ᾿Ανυψώνει τό πνεῦμα του πρός Αὐτόν καί θυσιάζει τά πάντα καί τόν ἑαυτό του στόν Θεό. ᾿Αλλά αὐτό δέν μπορεῖ νά τό κάνει παρά μόνο ὅταν βρίσκεται σέ σχέση μέ τόν κόσμο.

Στό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει διαλεκτική κατάφαση τοῦ κόσμου, ἀλλά καί ὑπέρβασή του, ἀφοῦ θεωρεῖται ὄχι ὡς ἔσχατη πραγματικότητα, ἀλλά ὡς πραγματικότητα ἐν Θεῷ.

Δέν μποροῦμε νά ἔλθουμε σέ σχέση μέ τόν Θεό ἔξω ἀπό τόν κόσμο, ἀλλά διά τοῦ κόσμου ὡς δώρου διάφανου. ῞Οταν, δηλαδή τόν χρησιμοποιοῦμε μέ σωφροσύνη καί ὑπομονή κι ἔχουμε στή σκέψη μας τόν Θεό, ὡς ἀληθινό Σωτήρα τῆς ὕπαρξής μας. Πρέπει νά βρισκόμαστε ἀδιάκοπα σέ σχέση μέ τόν κόσμο, γιά νά μποροῦμε καί ἀδιάκοπα νά τόν προσφέρουμε στόν Θεό καί στούς ἄλλους, γιά νά ἀσκηθοῦμε σ᾿ αὐτή τήν πνευματική δύναμη.

῾Ο Σταυρός τοῦ Κυρίου δέν μᾶς ἀποκαλύπτει τό πλῆρες νόημά του, χωρίς τήν ἐνσάρκωσή Του καί τήν Ἀνάστασή Του. ῎Αν ὁ Σταυρός σήμαινε ἁπλῶς μιά ἄρνηση τοῦ σώματος καί τοῦ κόσμου, ὁ Κύριος δέ θά εἶχε ἐνσαρκωθεῖ. ᾿Ενσαρκώθηκε γιά νά ἁγιοποιήσει διά τοῦ Σταυροῦ τό σῶμα Του καί τό σῶμα μας. Γιά νά τά προσφέρει μαζί μέ τόν κόσμο στόν Θεό καί γιά νά τά ὁδηγήσει ἁγιασμένα διά τῆς Ἀναστάσεως στήν αἰώνια ζωή. ῾Ο ἅγ. ᾿Αθανάσιος λέγει· «῞Οθεν ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος δι᾿ ἑαυτοῦ παρεγένετο, ἵν᾿ ὡς εἰκών ὤν τοῦ Πατρός τόν κατ᾿ εἰκόνα ἄνθρωπον ἀνακτίσαι δυνηθῆ» (Περί ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου, Β.Ε.Π. τ. 30, σελ. 85).

Τό γεγονός πώς ὁ Ἴδιος ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ γίνεται ἄνθρωπος, συμφιλιώνει ξανά τούς ἀνθρώπους μέ τόν Θεό, διά τοῦ Σταυροῦ καί ἀνασταίνει τήν φύση μας, δηλαδή ἐμᾶς τούς ἴδιους, στήν αἰώνια ζωή ἐν Θεῷ, ἀποδεικνύει τήν αἰώνια ἀξία πού ἔχει ἡ ὕπαρξή μας γιά Ἐκεῖνον καί τό ρόλο τοῦ σταυροῦ ὡς μέσου, γι᾿ αὐτή τήν ἀνακαίνισή μας στήν αἰωνιότητα.

῾Ο ἅγιος ᾿Αθανάσιος λέγει ἀκόμη πώς ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἦλθε ὡς ᾿Ιατρός καί Σωτήρ γιά νά θεραπεύσει καί νά σώσει τήν δημιουργία Του. Γι᾿ αὐτό τό λόγο ἀναλαμβάνει τό ἀνθρώπινο σῶμα, γιά νά τό θεραπεύσει ἀπό μέσα, μέ τήν θεία του δύναμη, ἀλλά ἐπίσης μέ τήν ἀνθρώπινη προσπάθεια, πού δυνάμωσε ἐσωτερικά μέ τή θεία δύναμη. ῾Ο σταυρός δυναμώνει τόν ἄνθρωπο.

Μέ ἀφετηρία τούς λόγους τοῦ ᾿Απ. Παύλου, πώς ὀφείλουμε νά αὐξηθοῦμε πνευματικά, γιά νά ἐννοήσουμε «ποιό εἶναι τό μῆκος, τό πλάτος, τό βάθος καί τό ὕψος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ» (᾿Εφεσ. 3, 18), ὁ ἅγ. ᾿Αθανάσιος λέγει· «῾Ο Λόγος ἁπλώνεται παντοῦ· ψηλά, στή δημιουργία· χαμηλά, στήν ἐνσάρκωση· σέ βάθος, μέσα στήν κόλαση· σέ πλάτος, μέσα στόν κόσμο. ῞Ολα εἶναι γεμάτα ἀπό τή γνώση τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτό τό λόγο, δέν πρόσφερε τό σῶμα του ἀμέσως μετά τόν ἐρχομό του, θανατώνοντάς το, ἀνασταίνοντάς το καί κάνοντάς το ἀόρατο. ᾿Αλλά ἔμεινε μέσα στό σῶμα, πραγματοποίησε μεγάλα ἔργα καί σημεῖα, πού κανένας ἄνθρωπος δέν ἔκανε καί ἔτσι φανερώθηκε ὡς Λόγος τοῦ Θεοῦ». ᾿Αποκάλυψε μ᾿ αὐτό τόν τρόπο τή σημασία τῆς ζωῆς καί τῆς προσπάθειας τοῦ ἀνθρώπου μέσα στόν κόσμο, ὡς εὐκαιρίας νά νικήσει τήν ἁμαρτία τῆς προσκόλλησης στόν κόσμο, πού θεωρεῖται ὡς ἔσχατη πραγματικότητα, καί μέ τό νά πράττει τό καλό, νά ὁδεύει πρός τό Θεό.

«…ὑπέβαλεν ἑαυτόν διά σώματος φανῆναι ὁ Λόγος, ἵνα μετενέγκῃ εἰς ἑαυτόν ὡς ἄνθρωπος τούς ἀνθρώπους, καί τάς αἰσθήσεις αὐτῶν εἰς ἑαυτόν ἀποκλίνῃ, καί λοιπόν ἐκείνους ὡς ἄνθρωπον αὐτόν ὁρῶντας δι᾿ ὧν ἐργάζεται ἔργων, πείσῃ μή εἶναι ἑαυτόν ἄνθρωπον μόνον, ἀλλά καί Θεόν καί Θεοῦ ἀληθινοῦ Λόγον καί σοφίαν».

Διά τοῦ Σταυροῦ ἔδειξε, πώς μέσα στό ἀνθρώπινο σῶμα νικιέται τό ἁμάρτημα τῆς προσκόλλησης στόν κόσμο ὡς ἔσχατης πραγματικότητας· δηλαδή, διά τοῦ Σταυροῦ, τόν ὁποῖο ὑπέμεινε ἐν σώματι, νίκησε τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία πού ἐκδηλώνεται μέ τήν προσκόλληση στόν κόσμο, ὡσάν νά εἶναι ἡ ἔσχατη πραγματικότητα καί μέ τή δειλία τοῦ ἐγωϊσμοῦ.

᾿Αλλά ἀποδείχτηκε καί Θεός διάφανος, πού ἦλθε σέ κοινωνία μέ τούς ἀνθρώπους, δείχνοντας πώς οἱ ὀδύνες καί ὁ θάνατος —πού συγκρατοῦν τήν ἁμαρτία στούς ἀνθρώπους— μποροῦν νά νικηθοῦν, ὅταν ἀποδεχθοῦμε τή ζωή καί τό θάνατο ὡς θυσία, πού προσφέρει τά πάντα στό Θεό καί φθάνουν ἔτσι στόν Θεό.

Πηγή: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΡΕΑ

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ γιά τήν ἐπικριτική δήλωση τοῦ Μητροπολίτου Ἀλεξανδρουπόλεως περί Κυριακῆς Αργίας

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 23ῃ Ἰουλίου 2013   Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

 

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ἀπαντῶν σέ ἐρώτηση δημοσιογράφου σχετικά μέ τήν ἐπικριτική δήλωση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀλεξανδρουπόλεως κ.κ. Ἀνθίμου ἀναφορικά μέ τήν πρόταση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς νά ἀποβληθοῦν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ὅσοι βουλευταί ψηφίσουν τήν κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας, δήλωσε τά ἀκόλουθα :

    «1. Τήν πατρότητα τῆς προτάσεώς μου ἔχει ὁ Μέγας Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Οἰκουμενικός Διδάσκαλος, Ἐπίσκοπος Μεδιολάνων Ἀμβρόσιος, ὁ ὁποῖος μέ τά ἔργα του De Explanatione Symboli, De Sacramentis, De Fide, De 




Spiritu Sancto, De incarnationis dominicae sacramento, De officiis ministrorum, De virginidus, κατέλιπε ἐξαίρετα Θεολογικά κείμενα, μέτοχος τῆς Ἑλληνικῆς καί Λατινικῆς γλώσσης.

Ὁ Μέγας αὐτός Ἅγιος, ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, στό συναξάριον του, «καί τόν Βασιλέα Θεοδόσιον, ἐλθόντα ἀπό τήν Θεσσαλονίκην εἰς Μεδιόλανα, ἐμπόδισε ἀπό τήν εἴσοδον τῆς Ἐκκλησίας, ἐνθυμίζοντάς του τούς φόνους ὅπου ἐτόλμησε εἰς Θεσσαλονίκην, διδάξας . . . ὅτι δέν πρέπει ἔτσι προπετῶς καί αὐθαδῶς νά τολμᾶ εἰς τά Θεῖα» Σημειωθήτω ὅτι ὁ Βασιλεύς Θεοδόσιος εἶναι ὁ ἀποκληθείς Μέγας, ὁ στερεώσας τόν Χριστιανισμόν, ὁ συγκαλέσας τήν Β΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, ὁ ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τιμώμενος ὡς Ἅγιος τήν 17ην Ἰανουαρίου.
Ἡ πράξις διά τήν ὁποίαν ἀπηγορεύθῃ ὑπό τοῦ Ἁγίου Ἅμβροσίου ἡ εἴσοδος εἰς τόν Ναόν ἦτο ἡ σκληροτάτη καί αἱματηρά καταστολή τῆς στάσεως τῶν Θεσσαλονικέων καί τῆς δολοφονίας τοῦ στρατηγοῦ του πού εὐθέως παρεβίασε τήν ἐντολήν τοῦ Δεκαλόγου «οὐ φονεύσεις» (Ἐξοδος 20΄.15)   

    2. Ἀσφαλῶς ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι κλάμπ καθαρῶν καί Ἁγίων ἀλλά καί ἡ χώρα τοῦ μυστηρίου τῆς μετανοίας, ἡ χώρα τῶν «μεταποιουμένων» ἁμαρτωλῶν ὄχι τῶν ἀμετανοήτων, διότι οἱ ἀμεταμέλητοι φέρουν τήν προσωπική τους εὐθύνη πού τούς ἀποκόπτει ἀπό τήν κοινωνία μέ τόν Θεό καί στό παρόν καί στό αἰώνιο μέλλον μεταβάλλοντας ἀκόμα καί τήν εὐδαιμονία τῆς βιώσεως τῆς ἀγάπης Του σέ ἄφατη ὀδύνη καί ἀφόρητο πόνο.

    3. Κατά τήν φρικώδη ὥρα τῆς Χειροτονίας μας ὡς Ἐπισκόπων μᾶς ἐγχειρίζεται ἡ Ποιμαντορική Ράβδος μέ τίς φράσεις «Λάβε τήν Ράβδον, ἵνα ποιμαίνῃς τό ἐμπιστευθέν σοι Ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ, καί τοῖς μέν εὐπειθέσιν, ἔστω αὐτοῖς ὑπό σοῦ βακτηρίαν, καί ὑποστηριγμός, τοῖς δέ ἀπειθέσι καί εὐτραπέλοις χρῷ αὐτῇ Ράβδῳ ἐπιτυπτικῇ Ράβδῳ παιδεύσεως».
   
  4. Εἶναι Ἐξόχως ἀντιφατικό τό γεγονός νά ὑποστηρίζουν τήν διατήρηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας Κόμματα μέ ἐκκλησιομαχική καί ἀθεϊστική ἀντίληψη, ὡς ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ἡ ΔΗΜΑΡ καί τό ΚΚΕ, ἀπό κοινωνικούς καί ἐργασιακούς λόγους ὁρμώμενα καί ἡ συγκυβέρνηση τῶν θεωρουμένων ὡς Ἐκκλησιοφίλων κομμάτων ΝΔ καί ΠΑΣΟΚ νά ποδοπατεῖ βαναύσως τήν Ἐντολή τοῦ Δεκαλόγου «ἕξ ἡμέρας ἐργᾷ καί ποιήσεις πάντα τά  ἔργα σου τῃ δέ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου» (Ἔξοδος 20΄.9-10) τήν Ἐντολή τοῦ Αἰωνίου Θεοῦ, ἀποϊεροποιώντας τήν ἡμέρα Κυρίου κατ’ ἐντολήν τοῦ Ἑβραϊκοῦ λόμπυ, καί μετά ἀπό αὐτό τό φρικῶδες πνευματικά κακούργημα νά ἐμφανίζωνται οἱ βουλευτές των, πρός ἄγραν ψήφων εἰς τούς πανηγυρίζοντας Ἱερούς Ναούς ἐμπαίζοντες τούς πιστούς καί τήν Ἐκκλησίαν, φέροντες τό προσωπεῖον τοῦ δῆθεν εὐσεβοῦς. 
   
  5. Διερωτῶμαι δέν μᾶς ἀγγίζει ἡ στεντορεία ἀγωνιώδης φωνή τοῦ Ἐμπορικοῦ κόσμου τῆς χώρας ὅτι ἀποτελεῖ ἡ νομοθετική αὐτή πρωτοβουλία τῆς Κυβερνήσεως, ἀποδεδειγμένως, βόμβα στήν βιωσιμότητα τῆς μικρομεσαίας ἐπιχειρηματικότητος, καί οὐσιαστική ἐκχώρησι στήν ἀδηφάγο μανία τῶν καρτέλ τῶν πολυεθνικῶν ἁλυσίδων, Ἑβραϊκῶν κατά βάση συμφερόντων. Ἤδη ἡ ἐπιστημονική ἐπιτροπή τῆς Βουλῆς διεπίστωσε τήν αὐτονόητη ἀντισυνταγματικότητα τῆς ρύθμισης καί τήν δικαστική δυνατότητα τῶν πολυεθνικῶν νά «ἐπελάσουν» διά τοῦ ΣΤΕ.

    Μήπως ὁ Σεβασμιώτατος μπορεῖ νά ὑποδείξῃ ἄλλο τρόπο πιέσεως τῶν βουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι τό μόνο πού ὑπολογίζουν εἶναι τό πολιτικό κόστος καί ἡ μή ἐπανεκλογή τους; Δι’ αὐτό ταπεινῶς νομίζω ὅτι ἐάν οἱ Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί δηλώσουν εὐθαρσῶς εἰς τούς βουλευτάς ΝΔ καί ΠΑΣΟΚ τῆς περιφερείας των ὅτι ἡ ποδοπάτηση τῆς Ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ ἐπάγεται τήν άπομάκρυνσή τους ἀπό τίς λατρευτικές ἐκδηλώσεις τῆς Μητροπόλεως τους, ἡ ρύθμιση αὐτή δέν θά περάσει.
    Τέλος δηλῶ ὅτι τιμῶ τόν Σεβασμιώτατο Ἅγιο Ἀλεξανδρουπόλεως καί τόν εὐλαβοῦμαι ἰδιαιτέρως.»

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ 

http://logia-tou-aera.blogspot.gr/2013/07/blog-post_4270.html

Brief History of the Holy Laura of Saint Sabbas the Sanctified

1. From the foundation of the Holy Laura to the Arab occupation (483-638 AD)

The holy and respected Laura of our Holy Father Sabbas the Sanctified in the Judean desert is a unique phenomenon in ecclesiastic history because of its contribution in forming worship and the monastic order and hymnography as well as its multitude of Saints, austere anchorites, divinely inspired theologians and martyrs; Even more significant was the decisive role of the Laura in fighting the heresies which appeared in the Holy Land after its foundation, the defense of Orthodoxy and the rights of the only legitimate Patriarchate of Jerusalem, namely the Greek Orthodox.

The Great Laura of St. Sabbas, now celebrating 1500 years (483-2002) of unceasing monasticism, owes its foundation and development to the God-endowed and Spirit-bearing monk Saint Sabbas (439-532 AD), who was the lamp4 shining from on high for those wishing to live the life of an anchorite and fervent intercessor before the Lord for all future "Sabbaite" monks. The first nucleus of the Laura was created by seventy hermits who had gathered around St. Sabbas in 483 AD. Subsequently, the Laura was relocated from the eastern side of the Kidron valley, where the hermitage of St. Sabbas was located, to the western side, where the Theoktistos Church was built (486, consecration 491 AD). The increased number of the brotherhood members made it necessary to build the main church of the Theotokos (502 AD) and to organize the Laura buildings and facilities so as to serve the ever increasing needs. St. Sabbas' reputation and holiness, which resulted in his elevation to head and instructor of all the anchorites of the Jerusalem area (493 AD), influenced even the Great Laura which became the model of monastic life and liturgical order -the Typikon- not only for the other three lauras and six coenobiums which St. Sabbas founded before his death (532 AD), but also for the other monasteries in Palestine and, during the Middle Ages, the worldwide Church.

Under the leadership of Saint Sabbas, the Great Laura initially undertook the fight against the heresy of Monophysitism from 512 to 516 AD, confronting emperor Anastasios and the other three Patriarchates of the East, which were in the hands of the Monophysites. The courageous stand and confession of the anchorites saved the Patriarchate of Jerusalem from heresy. St. Sabbas' successors in the abbacy made the Laura a stronghold against the heresy of Origenism; Under the guidance of the Sabbaite St. John the Hesychast, former bishop of Colonia (454-558), the Laura abbots Gelasios (537-546), Kassianos (547-548) and Κοnοn (548-568) overwhelmed the wiles of Origenists and their intrigues before the emperor Justinian, yet not without cost. The monks of the Laura, which was the only monastery supporting Orthodoxy, suffered persecution and acts of violence and even the enforced enthronement of the Origenist Abbot Georgios (547 AD). Nevertheless, God saved the Laura, and Konon's actions contributed greatly to the summoning of the Fifth Ecumenical Synod (Council) (553 AD), which condemned the errors of Origen once and for all and favored the entire Church for ever. The appearance of the Persians in the Holy Land (614 AD) was the prelude of the invasion of the Arabs of Islam (638 AD). The first holy martyrs of the Laura were the forty-four Sabbaite fathers slain by the Persians on 16th May, 614 ΑD.

2. The period during the rule of the Arabs, the Crusades and the Mamluks (638- 1517 AD)

The reorganization of the Great Laura under Patriarch Modestos after the Arabian conquest was followed by the glorious period, the "golden age of the Laura, namely the eighth and part of the ninth century AD. The greatest theologian of the eighth century, Saint John of Damascus, the hymnographer, Kosmas the Hagiopolite, Stephanos the Melodist, Michael the Synkellos, Theodore and Theophanes the Graptoi (Branded), Theodore, bishop of Karron (Abu Qurrah), - distinguished for their holiness and theology, and the Saints Stephanos the miracle-worker, Theodore bishop of Edessa and Michael the holy martyr enriched both the Church of Jerusalem and the Universal Church. Despite the violent and murderous invasions of various barbarians (796, 809, 813 AD) and general disorder, the contribution of the Laura to the Church reaches its peak with the stand in favor of the holy icons of Saint John of Damascus during the first period of Iconoclasm (726-787) and that of Saints Michael Syncellos, Theophanes and Theodore the Graptoi (Branded) during the second period of Iconoclasm (814-843 AD). The significant role of the Laura for theology is evidenced by the fact that the last three above mentioned confessors were summoned to Constantinople by St. Theodore the Studite in relation to this subject. Apart from its theological literary production during this period, the Laura increased its copying and translating activities, becoming the center of Georgian literature from the seventh to the tenth century, as well as the center for translation of ecclesiastical writings from Greek into Arabic. Α characteristic example of this is the widely known Ascetic Homilies by St. Isaac the Syrian which were first translated from Syrian into Greek by Αvramios and Patrikios, the monks, at the end of the 8th century. The liturgical Typikon of the Laura, along with the hymns of the Sabbaite hymnographers and probably certain monastic practices of the Laura, were widely disseminated by distinguished monastery founders from the 9th till the 13th century. The Laura Typikon influenced, to a greater of lesser degree, the monastic Typika written by St. Theodore the Studite (9th cent.), St. Paul the Younger of Mount Latros (11th cent.), St. Lazaros of Mount Galesion (10th-11th cent.), St. Luke of Messina (Sicily 12th cent.), St. Neophytos the Recluse (Cyprus, 12th-13th cent.) and St. Nilos of Tamasia (monastery of Maheras, beginning of 13th cent.). Already in the 9th century the Typikon of the Laura had found its way to far-away Georgia (by Gregory Khandzta in 826 AD). Parallel there was also a spreading of the new hymnographic poetic form, the canon, developed mainly by St. John of Damascus and his subsequent "Sabbaite poetic school". The hymnographic production of the Laura was the foundation upon which ecclesiastical worship was shaped in the period after Iconoclasm. The eight tones in the melody, ascribed to St. John of Damascus, prevailed in worship, while his Octaechos constituted the core of the Paraklitiki the main liturgical book of the Church.

During the occupation of the Crusaders, the position of the Laura abbot appears to have been exceptionally high with the Latins, on account of the absence of an Orthodox patriarch in Jerusalem. The Laura was endowed with assets by Queen Melissenda (1131-1162) while the church of the Theotokos and its frescos were renovated by the emperor Manuel Komnenos (1143-1186) circa 1169.

The victory of Saladin's Mamluks against the Crusaders in 1187 AD was the beginning of still further hardships for Palestinian Monasticism. Despite the renewed slaughter of Sabbaite monks, the Laura continued to function when all others in the desert were destroyed. During this period the Laura shrank to its core, the surrounding walls were erected and the monks adopted the coenobitic way of life abandoning the lavreotic. The Laura then went through the most difficult phase of struggle for survival within a hostile environment. Nevertheless, it became a significant school for the Brotherhood of the Holy Sepulture which taught the monastic way of life and matters concerning ecclesiastical subjects. Α new renovation of the Laura Katholikon and St. Sabbas' Tomb by the emperor Ioannis Kantakouzinos was carried out in the middle of the 14th cent.

Even more decisive for this period and for the future of Orthodox worship was the spread of the so-called "neo-Sabbaitic liturgical Typikon" (i.e. the synthesis of the old Sabbaitic Typikon with elements of the Studite Typikon). Having replaced the Typika of the Studite and the Mother of God Evergetis monasteries this Typikon was established in Constantinople in the 13th and 14th century (Convents of Lips, St. Demetrios Kellibara and Mother of God Bebaia Elpis). During this period, the Typikon was established as far away as Serbia by St. Sabbas the Serbian (1175-1236) and the archbishop of Serbia Nicodemos (1317-1324). The new Sabbaite Typikon, on account of the radiant theology of Hesychasm, spread throughout the Balkans, Bulgaria and Russia. From its definitive prevalence everywhere in the 16th century υntil today, the sabbaite-athonite liturgical Typikon has been established as the Typikon of universal Orthodoxy.

3. The period from the Turkis οccupation untill today (1517-2002)

The Turkish invasion of Palestine under sultan Selim, accompanied by a new slaughtering of the Sabbaite fathers, did not affect the life of the Laura favorably. Although the sultans had issued more than thirty firmans (between 1533 and 1735) concerning reconstruction of the Laura buildings, tax exemptions and the protection and rights of the Sabbaite Brotherhood, the Sabbaite fathers suffered greatly for many years and whole Arabic villages moved into the Laura. The significant presence of Serbian monks in the Laura, which had initially been a positive bolstering of the small number of Greek monks, ended at the beginning of the 17th when the Serbians were unable to pay off the debts accrued by their construction activities. The intervention of Patriarch Theofanes IIΙ (1608-1644) barely saved the Laura from the hands of the Armenian and Latin creditors.

Among all the benefactors and donors of the Laura were the patriarchs of Jerusalem Nektarios (1660-1669) and Dositheos the Second (1669-1707), the so-called "great benefactor", since they succeeded in restoring the Laura to the exclusive use and habitation of the Sabbaite fathers. Furthermore, they undertook (chiefly Dositheos) numerous and expensive renovations and expansions of the churches, buildings, reservoirs and the wall of the Laura during the years 1667 and 1686.

Our Laura owes the present condition of its buildings to constructive activity carried out after the catastrophic earthquake on 13th May 1834 and the subsequent abbacy of Ioasaf the Cretan (1843-1874), a saintly figure of Palestinian monasticism of recent times. Proof of the spiritual depth of this holy, simple, humble and discerning monk is the fact that, for the first time after many centuries, the number of the Sabbaite fathers rose to around eighty.

The continual political changes in the Near East during the 20th century have, by the Grace of God and the intercessions of Theotokos and our Father St. Sabbas, created fewer problems for the Laura than for other monasteries and shrines of the Orthodox Patriarchate. On the contrary, the return of the incorruptible Holy Relics of St. Sabbas in 1965, after their long absence (possibly since the 13th century) has proved to be a great blessing for the Brotherhood of the Holy Sepulture, the Laura monks and all the Orthodox Christians of the Holy Land, but also undoubtedly the cause of sure hope in God and evidence of the unceasing fatherly care of St. Sabbas for his Laura. The spiritual life of the Laura and the diversity of its contributions to the confrontation of the problems faced by the fathers of the Holy Sepulture, the Orthodox flock and the pious pilgrims of the Holy Places, makes it possible even today to confirm the truth of the age-old assertion: "Just as Jerusalem is the queen οf all cities, so too the Laura of St. Sabbas is the prince of all deserts, and so far as Jerusalem is the norm of other cities, so too is St. Sabbas the exemplar for other monasteries".

The Holy Laura of Saint Sabbas the Sanctified

A God - build Bastion of Orthodoxy 1500 years

Βεβήλωση! Τουρκική σαπουνόπερα στην Αγία Ειρήνη που την δείχνει το...Mega! (ΦΩΤΟ)

Τουρκική πρόκληση με την ανοχή της Ελλάδας

Απόγευμα Δευτέρας και το mega προβάλλει την τουρκική σειρά "Ένα αστέρι γεννιέται". Σε κάποια σκηνή της τουρκικής σαπουνόπερας, κάποαι τουρκάλα τραγουδάει για ντέρτια και καημούς και τα πλάνο ανοίγει, αποκαλύπτοντας πως η σκηνή ολόκληρη είναι γυρισμένη μέσα σε Ορθόδοξη εκκλησία, στην οποία έχει στηθεί εξέδρα και φωτιστικά.




Το πλάνο ανοίγει συνέχεια , για να μην έχει αμφιβολία ο τηλεθεατής πως ο χώρος είναι πρώην χριστιανικός ναός, ενώ τα πλάνα όπου στην οροφή φαίνεται ο Σταυρός, είναι τόσο συχνά, λες και ο σκηνοθέτης, ήθελε να φαίνεται όσο πιο καθαρά γίνεται, τι είναι αυτός ο χώρος.


Το ρεπορτάζ του parapolitika.gr "ανακάλυψε" πως πρόκειται για τον ναό της Αγίας Ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη, ενα από τα πιο σημαντικά μνημεία , καθώς απετέλεσε τον πρώτο Πατριαρχικό ναό του Βυζαντίου, πριν την κατασκευή της Αγίας Σοφίας. Με την Στάση του Νίκα (532 μ.Χ.)καταστράφηκε και ξανακτίσθηκε από τον Ιουστινιανό τον Α'. Το 740 μ.Χ. μετά από σεισμό, κατέρρευσε ο τρούλος της και ξαναχτίστηκε το 753 μ.Χ. επί Κωνσταντίνου του Ε'. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς μετατράπηκε σε οπλοστάσιο.



  
http://www.parapolitika.gr

http://katanixis.blogspot.gr/2013/07/mega.html

Χέρια και καρδιά γεμάτη Χριστό

1) Καταγωγή της ελεημοσύνης

Να είστε σπλαχνικοί προς τους ανθρώπους, όπως είναι σπλαχνικός προς όλους ο ουράνιος πατέρας σας. (Λουκ. 6,36) Να έχετε δηλαδή αισθήματα συμπάθειας σʼαυτούς που έχουν πρόβλημα και πονούν και υποφέρουν, και να τους βοηθάτε με οποιοδήποτε τρόπο.

2) Χαρακτηριστικά της ελεημοσύνης

Ας δούμε τώρα κάποια βασικά χαρακτηριστικά της ελεημοσύνης από την παιδαγωγική ανθρωπολογία του Ιωάννη του Χρυσοστόμου:

Η Ελεημοσύνη είναι η μητέρα της αγάπης, της αγάπης που χαρακτηρίζει το Χριστιανισμό, που είναι η μεγαλύτερη από όλα τα θαύματα, με την οποία διακρίνονται οι μαθητές του Χριστού. Αυτή είναι η σκάλα που μας συνδέει με τον ουρανό, ο σύνδεσμος των μελών του σώματος του Χριστού.

Είναι η βάση της μετάνοιας και προϋπόθεση της συγχώρεσης πολλών αμαρτιών μας. Χρειάζεται πολύ ελεημοσύνη. Άκου τι λέει η Αγία Γραφή ,δώστε ελεημοσύνη και όλα θα γίνουν καθαρά .

Είναι η τέχνη που τη διδάσκει ο Θεός αφού στον ουρανό είναι το εργαστήριό της και δάσκαλός μας ο ίδιος ο Θεός.

Η ελεημοσύνη είναι αθάνατη και άφθαρτη και δεν είναι δυνατόν να σβήσει ποτέ. Και τα μεν ανθρώπινα όλα διαλύονται, ο δε καρπός της ελεημοσύνης παραμένει πάντοτε αμάραντος, χωρίς να εμποδίζεται από καμία δυσκολία των καιρών.

Είναι μυστήριο ,κλείσε λοιπόν τις πόρτες για να μη δει κανένας αυτά που έχεις να επιδείξεις.

3) Σχέση με άλλες αρετές

Με την προσευχή

Η ελεημοσύνη συνδέεται με την προσευχή. Ο Ιωάννης της Κλίμακος συμβουλεύει να γίνεσαι υπερβολικά ελεήμονας και συμπονετικός εσύ που καλλιεργείς την προσευχή.

Και ο Χρυσόστομος μας διδάσκει: Είναι φωτιά η προσευχή, ιδιαίτερα όταν αναπέμπεται από νηφάλια και άγρυπνη ψυχή. Αλλά η φωτά αυτή χρειάζεται και λάδι, για να αγγίξει το θρόνο του Θεού και λάδι για τη φωτιά αυτή, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η ελεημοσύνη.

Με την μετάνοια

Ο Ιερός Χρυσόστομος παρουσιάζει την ελεημοσύνη ως τον τέταρτο δρόμο της μετάνοιας. (Ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει ότιείναι πολλοί οι δρόμοι της Μετανοία, για να γίνει εύκολη η σωτηρία μας. Η πρώτη οδός μετανοίας είναι η ομολογία των αμαρτιών μας. Δεύτερη είναι το πένθος για τις αμαρτίες μας,αμάρτησες; πένθησε και εξαλείφεις την αμαρτία. Τρίτη οδός είναι η Ταπεινοφροσύνη δείξε Ταπεινοφροσύνη και εξάλειψε το πλήθος των αμαρτιών. Τέταρτη, η ελεημοσύνη. Πέμπτη οδός Μετανοίας η Προσευχή και Έκτη οδός Μετανοίας τα δάκρυα. ) Η ελεημοσύνη ως βασίλισσα των αρετών λοιπόν θα μας συμπαρασταθεί με θάρρος εκεί πάνω . Τα φτερά της είναι ανάλαφρα και πολύ μεγάλο το θάρρος της, για αυτό ξεπερνάει τον ουρανό, ξεπερνά το πλήθος των αγγέλων και τους χορούς των αρχαγγέλων και όλες τις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις και στέκεται δίπλα στον ίδιο το θρόνο του Ουράνιου Βασιλιά και βοηθά τον αμαρτωλό να βρει έλεος και συγχώρεση από το Θεό. Η ελεημοσύνη, είναι ικανή και άλλες αμαρτίες να εξαλείψει και την καταδίκη να απομακρύνει.

Ενώ εσύ σιωπάς, αυτή στέκει κοντά σου και γίνεται συνηγορός σου.Δώσε στο φτωχό, ώστε και αν ακόμη σιωπάς, αμέτρητα στόματα να απολογούνται για σένα, με την εκεί παρουσία της ελεημοσύνης και τη συνηγορία της. Η ελεημοσύνη είναι λύτρωση της ψυχής. Οποιαδήποτε αμαρτία είναι κατώτερη από την ελεημοσύνη. Αυτή είναι κατάλληλο φάρμακο για κάθε τραύμα. Διότι λέγει: Αι ελεημοσύναι σου και αι προσευχαί σου ανέβησαν εις τον ουρανό. Αν η μετάνοια δεν είχε ως φτερά την ελεημοσύνη, δε θα ανέβαινε στον ουρανό. Εμπορία και πραγματεία είναι ο ουρανός και εμείς αδιαφορούμε. Δώσε ψωμί και πάρε Παράδεισο. Δώσε φθαρτά και πάρε άφθαρτα. . Βλέπεις πόσο συνδυάζεται και πόσο βοηθά η ελεημοσύνη, τη μετάνοια του ανθρώπου;

Με τη δικαιοσύνη

Σίγουρα η ελεημοσύνη εχει πολύ μεγάλη σχέση μέ τη δικαιοσύνη, επειδή ζούμε σε κόσμο κατά πλειοψηφία άδικο. Έπειδή ο χριστιανισμός είναι θρησκεία αγάπης είναι και κοινωνία δικαιοσύνης. Αυτό μαρτυρεί η πρώτη κοινωνία των μαθητών του Χριστού. Άπό το βιβλίο των Πράξεων πληροφορούμαστε τα εξής: Ήσαν έπί το αυτό ( οι χριστιανοί) και είχαν άπαντα κοινά, και τα κτήματα έπίπρασκον και διεμέριζον αυτά πασι καθότι αν τις χρείαν είχε(Πραξ. 2,44, 45. και 4, 32, 33) .

Βασικά χαρακτηριστικά της πρώτης χριστιανικής κοινότητας ήταν η αγάπη και η κοινοκτημοσύνη. Δηλαδή ήταν όλοι μαζί και είχαν τα πάντα κοινά. Πουλούσαν τα κτήματά τους και και τα διαμοίραζαν κατά τις ανάγκες του καθενός. ʹΕτσι δεν υπηρχε μεταξύ τους κανένας που να μην εχει τα προς το ζην. Με τον τρόπο αυτό της ελεημοσύνης εφάρμοζαν τη δικαιοσύνη του Θεού.

Έλεημοσύνη και δικαιοσύνη πρέπει να συμβαδίζουν στη ζωή των χριστιανών, γιατί αυτό κάνει καθημερινά σʹ όλους μας ό ουράνιος μας Πατέρας. ʹΑν δεν ελεούμε τότε βασιλεύει ο ατομικισμός και η αδικία, την οποία θα μας καταλογίσει ο Κριτής Θεός την ημέρα της μεγάλης δίκης. Έλεημοσύνη και δικαιοσύνη είναι θείκές αρετές, συμβαδίζουν και καλούμαστε να τις εφαρμόζουμε. Αυτός ο συνδυασμός ελευθερώνει και την κοινωνία από πολλά και δυσάρεστα πράγματα και εμπεδώνει την δικαιοσύνη.

4) Πώς πρέπει να γίνεται η ελεημοσύνη;

Όταν κάνεις ελεημοσύνη μην εξετάζεις τη ζωή αυτού που ελεείς, ούτε να ζητείς ευθύνες για τη συμπεριφορά του. Γιατί γι αυτό λέγεται ελεημοσύνη, για να δίνουμε και στους ανάξιους και όχι μόνο αυτούς που κατόρθωσαν την αρετή αλλά και εκείνους που αμάρτησαν. Να μη λέμε ότι ο τάδε είναι κακός και δεν αξίζει να ευεργετηθεί, να προσέχεις την ανάγκη του μόνο. Γιατί κι αν ακόμα είναι τιποτένιος και παραπεταμένος κι αν είναι άξιος περιφρόνησης, ο Χριστός σου λογαριάζει την ανταμοιβή, σα να ευεργετήθηκε αυτός στο πρόσωπο του φτωχού. Άκουσε τι λέει ο Κύριος με είδατε μέ εἴδατε πεινασμένο καί μέ θρέψατε, γυμνό καί μέ ντύσατε, ἄρρωστο καί φυλακισμένο καί μέ ἐπισκεφθήκατε, διότι ὅ,τι κάνατε στόν κάθε φτωχό, πεινασμένο, ὀρφανό, ἄρρωστο, εἶναι σάν νά τό κάνατε σέ μένα.

Η ελεημοσύνη δεν κρίνεται με βάση την ποσότητα αυτών που δίνονται αλλά με βάση τη γενναιοδωρία της διάθεσης. Παντού μας χρειάζεται η καλή διάθεση, παντού η αγάπη προς το Θεό.Είναι φυσικό την ελεημοσύνη να την κάνει όχι εκείνος που έχει μεγάλη περιουσία, αλλά εκείνος που έχει θερμή διάθεση, γιατί και η γνωστή χήρα του Ευαγγελίου έριξε τότε δυο οβολούς στο χρηματοκιβώτιο του ναού και όμως ξεπέρασε εκείνους που υπερηφανεύονταν για τη γενναιοδωρία τους.

Ποτέ να μη δυσανασχετούμε με αυτούς που μας πλησιάζουν αλλά αν μεν μπορούμε να ανακουφίσουμε τη φτώχεια τους, αυτό ας το κάνουμε με πολλή χαρά και ευφροσύνη, όχι σα να προσφέρουμε κάτι αλλά σα να κερδίζουμε εμείς οι ίδιοι πάρα πολλά.

Ελεημοσύνη με καλή προαίρεση

Ο Θεός διέταξε να δίνουμε χρήματα σε όσους έχουν ανάγκη, όχι μόνο για να διορθώσει τη φτώχεια τους, άλλα και για να μας διδάξει να είμαστε συμπονετικοί στις συμφορές του πλησίον. Και ο Χριστός, όταν μακαρίζει τους ελεήμονες, μακαρίζει και επαινεί όχι μόνον όσους ελεούν με χρήματα, αλλά και όσους κάνουν αυτό με την προαίρεσή τους. Αυτή, λοιπόν, την προαίρεση ας την έχουμε κατάλληλη για ελεημοσύνη και τότε θα ακολουθήσουν όλα τα αγαθά. Διότι όποιος έχει διάθεση φιλάνθρωπη και συμπονετική, αν έχει χρήματα, θα δώσει άφθονα, και αν δει κάποιον σε συμφορές, θα κλάψει και θα θρηνήσει, και αν συναντήσει κάποιον αδικημένο, θα τον προστατέψει, και αν δει κάποιον να τον κακομεταχειρίζονται, θα απλώσει το χέρι του για βοήθεια. Διότι έχοντας τον θησαυρό των αγαθών, δηλαδή την φιλάνθρωπη και συμπονετική ψυχή, θα αναβλύσουν από την πηγή αυτή όλα εκείνα που χρειάζονται για την αγάπη των αδελφών του και θα απολαύσει όλους τους μισθούς που βρίσκονται κοντά στο Θεό.

Για να επιτύχουμε και μείς, λοιπόν, όλα αυτά, πριν από όλα ας κάνουμε την ψυχή μας συμπονετική. Διότι έτσι, και εδώ που βρισκόμαστε θα κάνουμε αμέτρητα αγαθά, και θα απολαύσουμε τα μελλοντικά βραβεία, τα όποια εύχομαι όλοι μας να επιτύχουμε. (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

Η ελεημοσύνη να πηγάζει από την καρδιά

Ένας φτωχός σου ζητά να τον βοηθήσεις. Ο διάβολος προσπαθεί τότε να στρέψει την καρδιά σου προς την αδιαφορία. Πρόσεξε, μην παρασυρθείς. Ατένισε τον αδελφό σου με αγάπη και οικτιρμούς και βοήθησε τον πρόθυμα. Είναι μέλος του Χριστού και δικό σου, είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός τον αγαπά και τον υπολήπτεται όπως και σένα. Δεν δίνεις τίποτε το αληθινά δικό σου. Δίνεις ό,τι ανήκει στο Θεό, στα φτωχά παιδιά του Θεού. Δεν είσαι τίποτε άλλο παρά οικονόμος και διαχειριστής της θείας περιουσίας. Να θεωρός τον εαυτό σου ταπεινά υπηρέτη των ελάχιστων αδελφών του Κυρίου.Η προσφορά ελεημοσύνης στον φτωχό πρέπει να εμπνέεται από την αγάπη προς τον πλησίον. Αλλιώς δεν είναι η ελεημοσύνη που θέλει ο Χριστός. Άπλωνε το χέρι σου με αγάπη, χωρίς στενάχωρη καρδιά.Μην προσέχεις αν έχει πράγματι ανάγκη ή όχι όποιος απλώνει το χέρι και σου ζητά ελεημοσύνη. Η θεία Αγάπη μας δίνει και άλλες δωρεές της, όταν έχουμε ήδη λάβει αρκετές. Συλλογίσου λοιπόν: Ο Θεός εξακολουθεί να μου δίνει, γιατί να μην εξακολουθώ και εγώ να δίνω στον αδελφό μου; Δεν με ενδιαφέρει αν το αξίζει ή όχι. Μήπως εγώ άξιζα τόση αγάπη από τον Θεό; Ο Θεός με ελεεί όχι γιατί το αξίζω, αλλά γιατί με αγαπά. Τέτοια αγάπη ας έχω και εγώ στους αδελφούς μου. Αληθινά ελεήμων είναι όποιος όλα τα αγκαλιάζει και δεν αφήνει κανέναν έξω από την καρδιά του. Προσέχετε να μην κάνετε την ελεημοσύνη σας μπροστά στους ανθρώπους για να σας βλέπουν. Αλλιώτικα δε θα έχετε ανταμοιβή από τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς. Όταν λοιπόν κάνεις ελεημοσύνη, μη το διαλαλείς μπροστά σου, όπως κάνουν οι υποκριτές στις συναγωγές και στους πολυσύχναστους δρόμους για να τους θαυμάζουν οι άλλοι άνθρωποι. Σας λέγω αλήθεια, πως αυτοί έχουν πάρει το μισθό. τους. Όταν κάνεις ελεημοσύνη, ας μη γνωρίζει το αριστερό σου χέρι τι κάνει το δεξί, για να γίνεται η ελεημοσύνη σου στα κρυφά. Ο Πατέρας σου, που βλέπει τι γίνεται στα κρυφά, θα σε ανταμείψει στα φανερά.

Πώς εφαρμόζει λοιπόν κανείς την αρετή της Ελεημοσύνης;

Με πολλούς τρόπους. Γιατί ο συνάνθρωπός μας δεν έχει μόνο μια ανάγκη. Από χρήματα έχει ανάγκη και μπορείς να του δώσεις; Μη διστάσεις. Έχει ανάγκη από βοήθεια,γιατί είναι άρρωστος; Σπεύσε να τον βοηθήσεις. Από ρούχα έχει ανάγκη και μπορείς να τον ντύσεις; Τρέξε γρήγορα και μη τον αφήσεις να κρυώνει. Είναι στη φυλακή για οποιοδήποτε λόγο;

Πήγαινε να τον επισκεφτείς. Μπορείς να βοηθήσεις με την συμβουλή και τον καλό λόγο και να επαναφέρεις κάποιον στο σωστό τρόπο ζωής; Αυτό είναι πολύ πιο ανώτερο απʼόλα.

Διότι απαλλάσσεις μια ψυχή από τον πνευματικό θάνατο και τον επαναφέρεις στη ζωή. Μπορείς να δακρύσεις και συ στον πόνο του άλλου και να κλάψεις; Είναι και αυτό ελεημοσύνη. Γιʼαυτό, επειδή γίνεται με πολλούς τρόπους η ελεημοσύνη, δεν αφορά μόνο τους πλούσιους, που έχουν χρήματα και μπορούν να βοηθούν με αυτά τους φτωχούς. Και οι φτωχοί βέβαια πρέπει να δίνουν, έστω και λίγα, από το υστέρημά τους. Κανένας δεν είναι φτωχότερος από τη χήρα που λέγει το Ευαγγέλιο (Λουκ.21,1-4), που έδωσε μόνο δύο λεπτά. Ο Χριστός όμως είπε γιʼαυτή ότι έδωσε το μεγαλύτερο ποσό απʼόλους.

Γιατί η ελεημοσύνη δε μετριέται με την ποσότητα, αλλά με τη διάθεση που γίνεται. Έχεις πολλά, δίνεις πολλά, έχεις λίγα,δ ίνεις λίγα.Δεν έχεις τίποτε; Ένα ποτήρι κρύο νερό μπορείς να το δώσεις. Όποιος δώσει ένα ποτήρι κρύο νερό σε κάποιον απʼαυτούς τους ασήμαντους στο όνομά μου, δε θα χάσει το μισθό του λέγει ο Κύριος ( Ματθ.10,42). Αναστέναξε στον πόνο των αδυνάτων και θα έχεις αμοιβή από το Θεό. Εγώ έκλαψα για κάθε αδύνατο, στέναξα βλέποντας άνθρωπο σε δύσκολη θέση λέγει ο Ιώβ ( Ιώβ 30,25), αλλά και ήμουν το μάτι των τυφλών, το πόδι των χωλών,ο πατέρας των ορφανών(Ιώβ 29,15-16). Όλοι έβρισκαν λιμάνι ασφαλές σε εκείνον τον ελεήμονα και αγιασμένο άνθρωπο.

5. Ωφέλειες από την ελεημοσύνη.

Πολλές οι ωφέλειες και μεγάλη η αξία της ελεημοσύνης.

Η ελεημοσύνη μας κάνει πραγματικούς ανθρώπους και ομοιώματα του Θεού. Εξαλείφει τις αμαρτίες μας. Εξάλειψε τις αμαρτίες σου με ελεημοσύνες και τις αδικίες σου με φιλανθρωπία προς τους φτωχούς. Δώσε όλα τα χρήματα, λέει η Αγία Γραφή, όχι μόνο για να τραφούν άλλοι, αλλά και για να απαλλαγείς και εσύ ο ίδιος από την τιμωρία. Και πάλι ο Χριστός λέει πούλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα στους φτωχούς και ακολούθησέ με(Ματθ.9,21) Επειδή τα χρήματα είναι εμπόδιο, γι αυτό διέταξε να τα δίνουμε στους φτωχούς, διδάσκοντας έτσι την ψυχή να είναι ευσπλαχνική και συμπονετική, παιδαγωγώντας την να περιφρονεί τα χρήματα, διδάσκοντάς την να αποφεύγει την πλεονεξία. Γιατί όποιος μαθαίνει να δίνει σε όποιον δεν έχει, θα παιδαγωγηθεί με το πέρασμα του χρόνου και να μην παίρνει από εκείνους που δεν έχουν. Αυτό μας εξομοιώνει με το Θεό.

Η ελεημοσύνη ενώνει τις καρδιές μας και ελευθερώνει από τα υλικά, μας χαρίζει γαλήνη. Γιατί αυτός που ενεργεί έτσι, ούτε τη φτώχεια πρόκειται ποτέ να φοβηθεί, ούτε θα υποφέρει από κάποια δοκιμασία, ούτε θα πειραστεί από ταραχή, αλλά και θα είναι άτρωτος από τη συκοφαντία, θα απαλλαγεί από όσους θέλουν το κακό του και, για να μιλήσω απλά, θα βρίσκεται σε παντοτινή γαλήνη, ζώντας χωρίς αγωνιώδεις φροντίδες.

Η ελεημοσύνη είναι η καλύτερη αποταμίευση, γιατί τα χέρια των φτωχών αποθέτουν στα ταμεία των ουρανών, στο χέρι του Θεού, αυτά που εμείς τους δίνουμε. Κι αυτό το χέρι θα τα διαφυλάξει ακέραια και, όταν επανέλθεις στη δική σου πατρίδα, στον ουρανό, μαζί με την απόδοση εκείνων, θα σε ανακηρύξει νικητή και θα σε στεφανώσει και είσαι κοντά Του πια.

Ελκύει στο σπίτι τις ευλογίες του Θεού. Δε ζητάει ο Χριστός χρυσή στέγη, ούτε ααστραφτερές κολόνες, ούτε ομορφιές μαρμάρων, αλλά ψυχής ωραιότητα και σκέψεως ομορφιά και τραπέζι γεμάτο από δικαιοσύνη και καρπός ελεημοσύνης. Και αν δει τέτοιο τραπέζι αμέσως φτάνει εκεί και παίρνει κι αυτός μέρος. Γιατί αυτός είναι εκείνος που έχει πει Με είδατε να πεινάω και μου δώσατε τροφή.

Είναι λάδι στη φωτιά της προσευχής. Είναι φωτιά η προσευχή, ιδιαίτερα όταν αναπέμπεται από νηφάλια και άγρυπνη ψυχή. Αλλά η φωτιά αυτή χρειάζεται και λάδι, για να αγγίξει το θρόνο του Θεού και λάδι για τη φωτιά αυτή, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η ελεημοσύνη.

Χαρίζει παρρησία και οι φτωχοί που ελεούμε θα μας υπερασπιστούν την ημέρα της κρίσεως. Όταν δεις φτωχό μην τον περιφρονήσεις γιατί αυτός ο φτωχός θα σου παρασταθεί κατά την ημέρα της κρίσεως .(Ι.Χ.)

6) Όταν απουσιάζει η ελεημοσύνη

Η απουσία της ελεημοσύνης από τη ζωή των ανθρώπων δημιουργεί μια κοινωνία εγωιστική, εγωκεντρική. Γίνονται οι άνθρωποι απάνθρωποι, ατομικιστές και αδιάφοροι για την δυστυχία του συνανθρώπου τους, με αποτέλεσμα αυτοί που υποφέρουν να βλέπουν τους εύπορους με αντιπάθεια και μίσος ακόμα. Όταν οι φτωχοί ύποφέρουν, βασιλεύει η αδικία και διαταράσσεται η όμαλότητα της ζωής, ʹΟταν δεν καλλιεργείται η ελεημοσύνη βασιλεύει η ασπλαχνία. 40

Οι φτωχοί που βλέπουν την αναλγησία της κοινωνίας γίνονται επαναστάτες και με την πρώτη αφορμή εξεγείρονται για να τιμωρήσουν τη σκληρότητα των πλουσίων με αποτέλεσμα να γίνονται εξεγέρσεις και ταραχές ακόμα. Η φιλαργυρία γίνεται αιτία να απομακρυνθεί ο ανθρωπος από το Θεό να χάσει και το κατʹ εικόνα του Πλάστη του και σίγουρα αργά η γρήγορα θα επισύρει επί την κεφαλή του τη θεία οργή και τιμωρία.

Τον καιρό που δεν κάνουμε ελεημοσύνες , να τον θεωρούμε σα να μην υπάρχουμε στη ζωή.

Όταν απουσιάζει η ελεημοσύνη από τη ζωή μας, κινδυνεύουμε να χάσουμε τη σωτηρία μας.

Αν ρίξουμε μια ματιά στο ευαγγέλιο βεβαιώνεται αυτό. Ας διαβάσουμε την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου (Λουκ. 16. 19‐30) Ο πλούσιος επειδή δεν σπλαχνίστηκε και δεν ελέησε τον φτωχό Λάζαρο έχασε το Παράδεισο, Και ο καταχραστής δούλος επειδή δεν ελέησε το σύνδουλο του κλείστηκε δια βίου στη φυλακή. (Ματθ. 18. 23‐35)

Τα χρήματα, γιʼαυτό ονομάζονται έτσι, για να τα χρησιμοποιούμε, και τα κτήματα γιʼαυτό λέγονται έτσι, για να τα αποκτούμε και όχι για να μας αποκτούν και να μας κρατούν δεμένους. Δεν υπάρχει χειρότερο αμάρτημα από τη φιλοχρηματία και την πλεονεξία.Να μαζεύεις δηλαδή διαρκώς για τον εαυτό σου. Γίνεσαι σκληρός και απάνθρωπος και δούλος.

Και ενώ βλέπεις δίπλα σου το φτωχό που πεινά,το φτωχό γυμνό, το φτωχό άρρωστο, το φτωχό που γυρίζει εδώ και εκεί, εσύ τον περιφρονείς. Να ξέρεις πως στο πρόσωπο του φτωχού είναι ο ίδιος ο Χριστός. Εσύ τρως χωρίς μέτρο, ο Χριστός όμως δεν έφαγε ούτε το απαραίτητο. Εσύ τρως διάφορα γλυκύσματα, ενώ Εκείνος ούτε ξερό ψωμί. Το σκυλί που κάθεται δίπλα σου στο τραπέζι σου τρώει παραπάνω από το κανονικό, ενώ ο Χριστός δε σου φαίνεται άξιος ούτε γι αυτό. Ο σκύλος σου είναι ανώτερος από το Χριστό! Θυμήσου, με είδατε πεινασμένο και δε μου δώσατε να φάω( Ματθ.25,42) και εφʼ όσον δεν κάνατε σε έναν απʼ αυτούς τους ασήμαντους, ούτε σε μένα το κάνατε( Ματθ.25,45). Και εσύ είσαι τόσο σκληρός και άσπλαχνος! Θυμήσου πως η ζωή είναι τόσο σύντομη. Φτωχός και πλούσιος είσαι μέχρι το βράδυ. Μπορεί ξαφνικά όλα να τα χάσεις και να γίνεις εσύ ο φτωχός. Φοβάσαι μήπως ξοδέψεις τα χρήματά σου; Μα δανεικά τα ζητάει. Εκείνος που δίνει ελεημοσύνη στο φτωχό, δανείζει το Θεό(Παροιμ.19,17). Και ο Θεός θα σου επιστρέψει το δάνειο και με τόκο, ό χι δέκα τοις εκατό, αλλά εκατό τοις εκατό και στην παρούσα ζωή, αλλά και στην αιώνιο. Και εδώ θα σε ευλογεί ο Θεός, και στην αιώνιο ζωή θα συγχωρήσει τα αμαρτήματά σου. Δίνεις λίγα και κερδίζεις πολλά. Μοίρασε τα περιττά στους φτωχούς και με τα χέρια εκείνων τα μεταφέρεις στη δική σου πατρίδα, στην οποία θα πας ύστερα από λίγο ή πολύ καιρό. Για τη μεταφορά αυτή δε χρειάζεται μέσο, ούτε φύλακας. Γιατί το δρόμο αυτό δεν τον βαδίζει ούτε ληστής, ούτε κλέφτης, για να αρπάξει εκείνα που στέλνεις εσύ. Αυτά τα τοποθετείς σε ασφαλές ταμείο, στο χέρι του Θεού. Αυτός θα σου τα φυλάξει ακέραια.

Σχολιάζοντας ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος την καταδίκη των ανελεημόνων λέγει:Δεν είπε ο Κύριος σε καταδικάζω, γιατί επόρνευσες, ότι εμοίχευσες, ότι έκλεψες, ότι επιόρκησες, αν και αυτά είναι ολέθρια κακά…. αλλά για την απανθρωπιά σας, γιατί είχατε αρκετό το φάρμακο της σωτήριας σας, την ελεημοσύνη, την αφήσατε και καταφρονήσατε τόσες μεγάλες ευεργεσίες. Βλέπετε πόσο μεγάλο κακό είναι η απουσία της ελεημοσύνης;

7) παραδείγματα

Συγκινητική ήταν η εφαρμογή της ελεημοσύνης στην εποχή των Αποστόλων. Οι πλουσιότεροι χριστιανοί πουλούσαν τα υπάρχοντά τους και τα χρήματα τα έδιναν στους Αποστόλους, για να τρέφονται στα κοινά τραπέζια και οι φτωχοί χριστιανοί, οι χήρες και τα ορφανά. Έτσι το περίσσευμα των πλουσίων ήταν συμπλήρωμα του υστερήματος των άλλων, σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο( Β΄Κορινθ.8,13). Και αισθάνονταν όλοι ενωμένοι και αδελφοί.

Ο απ. Παύλος και Απ. Βαρνάβας έπαιρναν την ελεημοσύνη των Χριστιανών στην Ελλάδα και την πήγαιναν στις χήρες και τα ορφανά της Ιερουσαλήμ. Δηλ. η ελεημοσύνη μπορεί να διαβιβάζεται και διαμέσου άλλων.

Η Ταβιθά έζησε κάνοντας ελεημοσύνες. Έτρεφε και έντυνε τους φτωχούς, και εκείνοι με τις προσευχές τους και τα κλάματά τους μπροστά στον Απόστολο Πέτρο, όταν πέθανε, την επανέφεραν στη ζωή.

Άγιοι της Φιλανθρωπίας

Θεόδ. Ι. Ρηγινιώτης

Κάθε άνθρωπος, για να είναι αληθινά ελεύθερος να επιλέξει τον τρόπο σκέψης και ζωής του, πρέπει να γνωρίζει τις δυνατές επιλογές. Ιδού λοιπόν ελάχιστοι από τους πολλούς αληθινούς χριστιανούς, που προβάλλουν ανά τους αιώνες ως δάσκαλοι της ανθρωπότητας και παραδείγματα προς μίμηση.

Άγιοι Ανάργυροι, γιατροί που ασκούσαν την ιατρική χωρίς αργύρια (χρήματα). Είναι περίπου 15. Οι πιο γνωστοί: Κοσμάς και Δαμιανός (στο βίο τους αναφέρεται και μεταμόσχευση ποδιού), και Παντελεήμων. Προστάτες άγιοι της ιατρικής.

Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος, άγιος Ανάργυρος(6ος αι.). Τον αναφέρω χωριστά, γιατί είναι ο πατέρας του θεσμού των νοσοκομείων (ο Ξενών του ήταν νοσοκομείο).

Άγ. Σεραπίων ο Σιδώνιος, μοναχός. Πουλιόταν δούλος σε ειδωλολάτρες ή αιρετικούς και, με την αγία ζωή του, τους πλησίαζε στο χριστιανισμό. Έδινε στους φτωχούς τα χρήματα και τα ρούχα του και τυλιγόταν με ένα σεντόνι (γι’ αυτό τον έλεγαν κοροϊδευτικά Σινδόνιο).

Άγιος Ζωτικός ο Ορφανοτρόφος (4ος αι.). Περιέθαλπε κρυφά τους λεπρούς στην ΚΠολη, ενώ υπήρχε νόμος να θανατώνονται. Καταδικάστηκε σε θάνατο (τον έσυραν στους δρόμους δεμένο σε δύο άλογα). Προστάτης άγιος των λεπρών.

Άγιος Γεώργιος, άγ. Αντώνιος ο Μέγας, άγ. Στυλιανός, αγία Μελάνη η Ρωμαία, αγία Μακρίνα η Φιλόσοφος κ.π.ά.: μοίρασαν την περιουσία τους στους φτωχούς. Άγιος Παυλίνος,

Μέγας Βασίλειος. Γιατρός, μαθηματικός και φιλόσοφος. Μοίρασε τα πάντα και έγινε αρχικά ρήτορας και έπειτα μοναχός. Μετά, ως επίσκοπος Καισαρείας, μετέτρεψε τα μοναστήρια σε συγκρότημα φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Υποδεχόταν τους λεπρούς με φίλημα. Έγραψε και σπουδαία βιβλία περί πλούτου (και εξήγησε πρώτος επιστημονικά τη Γένεση).

Άγιος Μαρτίνος της Τουρ (Γαλλία) ο Θαυματουργός και Ελεήμων, μεγάλο κοινωνικό έργο στη Γαλλία (397μ.Χ.).

Αγία Γενεβιέβη του Παρισιού (περ. 500 μ.Χ.). Μεγάλη ασκήτρια, μητέρα του γαλλικού μοναχισμού. Έσωσε το Παρίσι από την πείνα οργανώνοντας κρυφές μεταφορές τροφίμων κατά την πολιορκεία από τους Φράγκους. Παρ’ όλα αυτά, τα λείψανά της ρίχτηκαν στο Σηκουάνα.

Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Αρχικά διάκονος στην Αντιόχεια της Συρίας με μεγάλο φιλανθρωπικό έργο (καθημερινή διατροφή χιλιάδων φτωχών). Τον διόρισαν πατριάρχη ΚΠολης με… απαγωγή (είχε αρνηθεί την πρόταση). Εκεί έτρεφε κάθε μέρα 7.500 φτωχούς. Εκφώνησε μνημειώδη κηρύγματα για τον πλούτο και την κοινωνική αδικία. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους ανθρώπους του πνεύματος όλων των εποχών. Ως γνωστόν, τον καθαίρεσαν και πέθανε στην εξορία. Εξόριστος, έκανε εράνους και μάζευε χρήματα για να απελευθερώνει αιχμαλώτους από τη ληστρική φυλή των Ισαύρων (βάθη Μικράς Ασίας).

Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, πατριάρχης Αλεξανδρείας με μνημειώδες οργανωμένο φιλανθρωπικό έργο, που περιέθαλψε και Πέρσες αιχμαλώτους πολέμου («εχθρούς»).

Άγιος Ακάκιος, επίσκοπος της Άμιδας (422 μ.Χ.), διέθεσε όλο τον πλούτο της Εκκλησίας για την απελευθέρωση 7.000 Περσών στρατιωτών, αιχμαλώτων των Βυζαντινών.

Άγ. Πέτρος ο Τελώνης (6ος αι., εποχή Ιουστινιανού), μοίρασε τα πάντα, ακόμη και τα ρούχα του, και τελικά πουλήθηκε δούλος και έδωσε το αντίτιμο από την πώληση του εαυτού του στους φτωχούς.

Άγιος Φιλάρετος ο Ελεήμων. Γαιοκτήμονας με τεράστια περιουσία, που τη μοίρασε μέχρι δεκάρας στους φτωχούς. Προστάτης άγιος των μελισσών.

Άγιος Ιωσήφ ο Σαμάκος (17ος αι.), Κρητικός ιερέας με μεγάλο φιλανθρωπικό έργο στον ενετοκρατούμενο Χάνδακα (Ηράκλειο). Το σώμα του φυλάσσεται άφθαρτο στη Ζάκυνθο.

Αγία Φιλοθέη η Αθηναία (17ος αι.), από τις σημαντικότερες γυναίκες της Ιστορίας. Μοναχή με τεράστιο κοινωνικό έργο στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα, προστασία φτωχών, παιδεία, απελευθέρωση σκλάβων, περίθαλψη κακοποιημένων γυναικών κ.λ.π. Την ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου οι Τούρκοι. Το άφθαρτο σώμα της φυλάσσεται στη μητρόπολη Αθηνών.

Άγ. Μητροφάνης του Βορόνεζ (1803), μητροπολίτης Βορόνεζ της Ρωσίας, προστάτης και βοηθός των φτωχών.

Άγ. Ιωάννης της Κρονστάνδης (1908), έγγαμος ιερέας στη Ρωσία με κολοσσιαίο οργανωμένο φιλανθρωπικό έργο σε κάθε τομέα (ορφανά, άστεγους, αλκοολικούς, παιδεία κ.λ.π.). Πνευματικός χιλιάδων ανθρώπων. Θαυματουργός ήδη ενώ ζούσε.

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, ο Θαυματουργός (Ουκρανία 1961). Διακεκριμένος χειρούργος, καθηγητής του Παν/μίου της Τασκένδης, πολλά έτη εξόριστος για θρησκευτικούς λόγους. Με 4 παιδιά. Άσκησε την ιατρική χωρίς χρήματα, σε άθλιες συνθήκες, συνήθως εξόριστος. Είναι ένας σύγχρονος άγιος Ανάργυρος. Πέθανε τυφλός, ως αρχιεπίσκοπος Κριμαίας.

Άγιος Ιωάννης της Σαγκάης, Μαξίμοβιτς (1966). Αντισυμβατικός επίσκοπος, κοντός, με μπερδεμένη φωνή, συχνά ξυπόλυτος Φορούσε πέδιλα η παντόφλες χωρίς κάλτσες, ανεξάρτητα από καιρικές συνθήκες και εποχές, και πολλές φορές περπατούσε ξυπόλητος και λειτουργούσε, ακόμη και ως επίσκοπος, πράγμα για το οποίο δέχθηκε άγριες επικρίσεις. Έμεινε ξυπόλητος, γιατί συνήθιζε να χαρίζει τα πέδιλά του σε κάποιο φτωχό που δεν είχε η και για άσκηση μιμούμενος τους κατά Χριστόν σαλούς. (Κολοσσιαίο to φιλανθρωπικό tou έργο, κάθε είδους σε Κίνα, Γαλλία, ΗΠΑ. Μάζευε παιδιά παρατημένα στα σκουπίδια ή κλεισμένα σε οίκους ανοχής. Εξαιρετικά θαυματουργός και διορατικός, ήδη ενώ ζούσε. Το άφθαρτο σώμα του φυλάσσεται στο Σαν Φρανσίσκο.

Η Γερόντισσα Γαβριηλία (Αθήνα 28.2.1992). Μεγάλη ανθρωπιστική προσφορά ως νοσοκόμα σε διάφορες χώρες, ιδιαίτερα στην Ινδία. το τάξιμό της όπως η ίδια έλεγε ήταν να μην παίρνει για τον εαυτό της χρήματα ποτέ.

Όταν κάποτε ένας ξένος ιεραπόστολος την κατηγόρησε ότι δεν είναι καλή χριστιανή , αφού δεν μιλά τις ινδικές τοπικές διαλέκτους , όπως κάνουν οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες, ζήτησε προσευχόμενη από το Θεό μια απάντηση γι αυτόν …

Και την είχε:

H πρώτη είναι τo χαμόγελο…

H δεύτερη είναι τα δάκρυα…

H τρίτη είναι το άγγιγμα…

H τέταρτη είναι η προσευχή…

H πέμπτη είναι η αγάπη…

Με αυτές τις πέντε γλώσσες γυρίζω όλον τον κόσμο!

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΠΕΙΘΟΥΣ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ από το βιβλίο ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

78.Ο πάμπτωχος και ρακένδυτος Ρουμάνος ασκητής Ε, δεν είχε που την κεφαλή

κλείνε. Βοηθούσε στην τράπεζα του Ρωσικού μοναστηριού και ότι έπαιρνε το

έδινε ελεημοσύνη στους απομακρυσμένους ασκητές.

- Είναι η μονή ευκαιρία να σωθώ, – έλεγε -. Να ζητιανεύω ταπεινούμενος, να

κοπιάζω, να διαμοιράζω.

80. Όταν υπηρετούσε ο γέρων Αρτέμιος σε ένα Γρηγοριάτικο μετόχι στην Άρτα και

πήγαινε να ψωνίσει, στην αγορά, επέστρεφε με άδεια χέρια. Ότι είχε το

μοίραζε σε πτωχούς και γεροντάκια

8) Πνευματική ελεημοσύνη

Μια άλλη μορφή ελεημοσύνης είναι αυτή που δεν περιορίζεται στα υλικά πράγματα. Είναι αυτή που κάνουν οι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά το συνάνθρωπό τους.

Πρέπει, εμείς οι χριστιανοί , με τη φώτιση του Θεού , να αναλάβουμε μια καινούργια σταυροφορία, ένα καινούργιο αγώνα συμπαραστάσεως και ελεημοσύνης προς τον πλησίον μας.

Όχι τόσο από οικονομικής, όσο από πνευματικής πλευράς να προσφέρουμε ψυχική βοήθεια κι ελεημοσύνη, που έχει τεράστια αξία. Πάμε σ’ εάν νοσοκομείο και βλέπουμε κάποιον να υποφέρει. Να πάμε δίπλα του, κοντά του, να του δώσουμε ένα βιβλιαράκι, να του πούμε δύο λόγια «κάνε υπομονή, μακροθύμησε, σταυρός είναι , η αγάπη του Θεού είναι κοντά σου, σε προετοιμάζει ο Θεός τώρα για να πας κοντά Του». Όταν κανείς έχει την υγεία του, είναι πιο ψυχρός κι αδιάφορος προς τα θεία, προς τον πλησίον του, προς τη σωτηρία του και ο λόγος του Θεού δεν επιδρά επάνω του. Όταν , όμως πέσει στο κρεβάτι και ο πόνος αρχίζει να οργώνει και να προετοιμάζει την καρδιά του , ενεργεί κι ο Θεός θαυματουργικά , για να δεχτεί το λόγο του Θεού. Ο πόνος αλλοιώνει την ψυχή , την μαλακώνει και γίνεται δεκτική στο να ακούσει κάτι για τον Θεό. (Γερ. Εφραίμ ο Φιλοθείτης)

Καμιά όμως ελεημοσύνη δεν είναι δυνατότερη από τη θυσία επάνω στην Αγία Τράπεζα. Η Ορθοδοξία μας έχει τη Θεία Λειτουργία που προσφέρει ωφέλεια και ανακούφιση σε χιλιάδες ψυχές. Σε μια Θεία Λειτουργία που μπορεί να γίνει, μνημονεύονται εκατοντάδες χιλιάδες ονόματα.

Σκεφτήκατε ποτέ, ότι εκτός απ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει κι ο άλλος κόσμος ο πνευματικός; Σκεφθηκατε καμιά φορά να προσευχηθείτε για τις ψυχές που βρίσκονται στο κρατητήριο του Θεού; Σκαφθήκατε ότι υπάρχουν ψυχές , που υποφέρουν τρομερά , γιατί δεν έχουν περάσει στη Βασιλεία του Θεού; Γι’ αυτές τις ψυχές ποιος θα προσευχηθεί; Αυτή είναι η μεγάλη ελεημοσύνη : το να προσευχώμεθα για τους ανθρώπους αυτούς, που είναι στο κρατητήριο του Θεού κι αναμένουν την ημέρα της καταδίκης. Τρέμουν στην ιδέα ότι φτάνει η ώρα η μεγάλη της κρίσεως , που μια για πάντα, αιώνια θ κριθούν και εκείνη η κατάσταση δεν θα έχει τέλος.

Η Ορθόδοξη εκκλησία μας έχει τόσο όμορφα τακτοποιήσει τα πάντα, για να βοηθήσει τις ψυχές που έχουν φύγει. Η Λειτουργία, τα μνημόσυνα, τα τρισάγια, οι ελεημοσύνες, οι καλές πράξεις, το κομποσχοίνι, οι προσευχές, οι μετάνοιες, το Θεός συγχωρέσοι, όλα αυτά πηγαίνουν επάνω βρίσκουν τις ψυχές και τις ωφελούν. Λοιπόν αυτή είναι πολύ μεγάλη ελεημοσύνη που ίσως δεν τη γνωρίζουμε τόσο καλά όσο θα έπρεπε.

Εμείς μεριμνούμε για τους δικούς μας, τους γονείς μας, τους συγγενείς μας και κάνουμε μνημόσυνα, κομποσχοίνια και προσευχές υπέρ αναπαύσεως των. Γι’ αυτούς όμως δεν γονατίσαμε, δεν ρίξαμε ένα δάκρυ, δεν σηκώσαμε τα χέρια σε προσευχή. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε πιο πνευματικοί άνθρωποι, να πλησιάσουμε , να αγγίσουμε τον Χριστό πιο κοντά, γι να Του μιλήσουμε. Όσο Τον πλησιάζουμε, τόσο πάμε πιο κοντά στο αυτί του Θεού, να Του πούμε γι’ αυτούς που υποφέρουν. Όταν προσεύχεσθε για τον εαυτό σας, για τους δικούς σας, να ενθυμηθείτε κι αυτούς τους δυστυχισμένους, που δεν έχουν «που την κεφαλήν κλίναι».

Λέει ο Γέροντας Παίσιος σχετικά

Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί (πλην των Αγίων) μπορούν να προσεύχονται;

-Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια , αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στον Άδη μόνο ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό: να ζήσουν πέντε λεπτά για να μετανοήσουν. Εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετανοίας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δεν μπορούν πια μόνοι τους να καλυτερεύσουν την θέση τους, αλλά περιμένουν από εμάς βοήθεια. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να τους βοηθούμε με την προσευχή μας.

Μου λέει ο λογισμός ότι μόνο το δέκα τοις εκατό από τους υπόδικους νεκρούς βρίσκονται σε δαιμονική κατάσταση, και, εκεί που είναι, βρίζουν τον Θεό, όπως οι δαίμονες. Δεν ζητούν βοήθεια, αλλά και δεν δέχονται βοήθεια! Γιατί, τι να τους κάνει ο Θεός; Σαν ένα παιδί που απομακρύνεται από τον πατέρα του, σπαταλάει όλη την περιουσία του και από πάνω βρίζει και τον πατέρα του. Ε, τι να το κάνει αυτό ο πατέρας του; Οι άλλοι όμως οι υπόδικοι, που έχουν λίγο φιλότιμο, αισθάνονται την ενοχή τους, μετανοούν και υποφέρουν για τις αμαρτίες.

Ζητούν να βοηθηθούν και βοηθιούνται θετικά με τις προσευχές των πιστών. Τους δίνει δηλαδή ο Θεός μία ευκαιρία, τώρα που είναι υπόδικοι, να βοηθηθούν μέχρι να γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Και όπως σε αυτή τη ζωή, αν κάποιος είναι φίλος με τον βασιλιά, μπορεί να μεσολαβήσει και να βοηθήσει έναν υπόδικο, έτσι κι αν είναι κανείς φίλος με τον Θεό, μπορεί να μεσολαβήσει στο Θεό με την προσευχή του και να μεταφέρει τους υπόδικους από την μία φυλακή σε άλλη καλύτερη, από το ένα κρατητήριο σε ένα άλλο καλύτερο. Ή ακόμα μπορεί να τους μεταφέρει και σε ένα δωμάτιο ή σε διαμέρισμα.

Όπως ανακουφίζουμε τους φυλακισμένους με αναψυκτικά κλπ που τους πηγαίνουμε, έτσι και τους νεκρούς τους ανακουφίζουμε με τις προσευχές και τις ελεημοσύνες που κάνουμε για τη ψυχή τους. Οι προσευχές των ζώντων για τους κεκοιμημένους και τα μνημόσυνα είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει ο Θεός στους κεκοιμημένους να βοηθηθούν, μέχρι να γίνει η τελική Κρίση. Μετά την δίκη δεν θα υπάρχει δυνατότητα να βοηθηθούν….

…Ο Θεός θέλει να βοηθήσει τους κεκοιμημένους, γιατί πονάει για τη σωτηρία τους, αλλά δεν το κάνει, γιατί έχει αρχοντιά. Δεν θέλει να δώσει δικαίωμα στο διάβολο να πει: Πώς τον σώζεις αυτόν, ενώ δεν κοπίασε; Όταν εμείς προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους, Του δίνουμε το δικαίωμα να επεμβαίνει. Περισσότερο μάλιστα συγκινείται ο Θεός όταν προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας έχει τα κόλλυβα, τα μνημόσυνα. Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Έχουν τη δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν τη ψυχή. Κι εσείς σε κάθε Θεία Λειτουργία να διαβάζετε κόλλυβα για τους κεκοιμημένους. Έχει νόημα το σιτάρι: «Σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία» (Α’ Κορ.15, 42)(δηλαδή συμβολίζει το θάνατο και την ανάσταση του ανθρώπου), λέει η Γραφή…

-Γέροντα, αυτοί που έχουν πεθάνει πρόσφατα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από προσευχή;

-Εμ , όταν μπαίνει κάποιος στη φυλακή, στην αρχή δεν δυσκολεύεται πιο πολύ; Να κάνουμε προσευχή για τους κεκοιμημένους που δεν ευαρέστησαν στον Θεό, για να κάνει κάτι και γι’ αυτούς ο Θεός. Ιδίως, όταν ξέρουμε ότι κάποιος ήταν σκληρός, γιατί μπορεί να νομίζουμε ότι ήταν σκληρός, αλλά στη πραγματικότητα να μην ήταν – και είχε αμαρτωλή ζωή, τότε να κάνουμε πολλή προσευχή, Θείες Λειτουργίες, Σαρανταλείτουργα για τη ψυχή του και να δίνουμε ελεημοσύνη σε φτωχούς για τη σωτηρία της ψυχής του, για να ευχηθούν οι φτωχοί “να αγιάσουν τα κόκαλα του”, ώστε να καμφθεί ο Θεός και να τον ελεήσει. Έτσι ότι δεν έκανε εκείνος, το κάνουμε εμείς γι’ αυτόν. Ενώ ένας άνθρωπος που είχε καλωσύνη, ακόμα και αν η ζωή του δεν ήταν καλή, επειδή είχε καλή διάθεση, με λίγη προσευχή πολύ βοηθιέται.

Έχω υπόψη μου γεγονότα που μαρτυρούν πόσο οι κεκοιμημένοι βοηθιούνται με την προσευχή πνευματικών ανθρώπων. Κάποιος ήρθε στο Καλύβι και μου είπε με κλάματα: Γέροντα, δεν έκανα προσευχή για κάποιο γνωστό μου κεκοιμημένο και μου παρουσιάστηκε στον ύπνο μου. Είκοσι μέρες, μου είπε, έχεις να με βοηθήσεις, με ξέχασες και υποφέρω! Πράγματι, μου λέει (ο προσκυνητής) εδώ και 20 μέρες είχα ξεχαστεί με διάφορες μέριμνες και ούτε για τον εαυτό μου δεν προσευχόμουν.

-Όταν, Γέροντα, πεθάνει κάποιος και μας ζητήσουν να προσευχηθούμε γι’ αυτόν, είναι καλό να κάνουμε κάθε μέρα ένα κομποσκοίνι μέχρι τα σαράντα;

-Άμα κάνεις κομποσκοίνι γι’ αυτόν, βάλε και άλλους κεκοιμημένους. Γιατί να πάει η αμαξοστοιχία στον προορισμό της με έναν μόνο επιβάτη, ενώ χωράει και άλλους; Πόσοι κεκοιμημένοι έχουν ανάγκη οι καημένοι και ζητούν βοήθεια και δεν έχουν κανέναν να προσευχηθεί γι’ αυτούς! Μερικοί , κάθε τόσο, κάνουν μνημόσυνο μόνο για κάποιον δικό τους.

Με αυτό το τρόπο δεν βοηθιέται ούτε ο δικός τους, γιατί η προσευχή τους δεν είναι τόσο ευάρεστη στο Θεό. Αφού τόσα μνημόσυνα έκαναν γι’ αυτόν, ας κάνουν συγχρόνως και για τους ξένους.

-Γέροντα, οι νεκροί που δεν έχουν ανθρώπους να προσεύχονται γι’ αυτούς βοηθιούνται από τις προσευχές εκείνων που προσεύχονται γενικά για τους κεκοιμημένους;

-Και βέβαια βοηθιούνται. Εγώ, όταν προσεύχομαι για όλους τους κεκοιμημένους, βλέπω στον ύπνο μου τους γονείς μου, γιατί αναπαύονται από την προσευχή που κάνω. Κάθε φορά που έχω Θεία Λειτουργία, κάνω γενικό μνημόσυνο για όλους τους κεκοιμημένους…Αν καμιά φορά δεν κάνω ευχή για τους κεκοιμημένους, παρουσιάζονται γνωστοί κεκοιμημένοι μπροστά μου. Έναν συγγενή μου, που είχε σκοτωθεί στο πόλεμο, τον είδα μπροστά μου μετά τη Θεία Λειτουργία, την ώρα του μνημόσυνου, γιατί αυτόν δεν τον είχα γραμμένο με τα ονόματα των κεκοιμημένων, επειδή μνημονεύονταν στη Προσκομιδή με τους ηρωικώς πεσόντες. Κι εσείς στην Αγία Πρόθεση να μη δίνετε να μνημονευθούν μόνο ονόματα ασθενών, αλλά και ονόματα κεκοιμημένων, γιατί μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι κεκοιμημένοι!

Ας φροντίσουμε λοιπόν αυτήν την αρετή , που είναι τόσο σπουδαία και να ελεούμε με ιλαρό πρόσωπο, με χαρά και ευχαρίστηση.

Ας ευχηθούμε να μας αξιώσει ο Θεός να έχουμε μέσα και έξω ελεημοσύνη, για να ελπίζουμε κι εμείς κατά τη μεγάλη Κρίση του Θεού, έλεος και συγγνώμη.

Θα ήθελα να κλείσω αυτήν την κατάθεση με τα λόγια του Ραούλ Φολερώ, όπως αυτά καταγράφηκαν στο βιβλίο της Αγάπης .

Είδα αυτό το όνειρο : Ένας άνθρωπος παρουσιάστηκε στο κριτήριο του Κυρίου:

«Δες, Θεέ μου, του έλεγε, τήρησα τον Νόμο Σου, δεν έκαμα τίποτε το αισχρό, το κακό ή το αντίθρησκο. Κύριε, τα χέρια μου είναι καθαρά.

-Ασφαλώς, ασφαλώς του απαντούσε ο Καλός θεός…

Αλλ’ είναι άδεια».

Κύριε, μάθε μας να μη αγαπούμε πια τον εαυτό μας, να μη είμαστε πια ικανοποιημένοι αγαπώντας τους δικούς μας, αγαπώντας εκείνους που μας αγαπούν.

Κύριε, μάθε μας να μη σκεπτόμαστε παρά τους άλλους, ν’ αγαπούμε, πρώτ’ από όλα, αυτούς που δεν αγαπήθηκαν.

Κύριε, κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων.

Κύριε, μη επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας…

Κύριε δώσε μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας κι απελευθέρωσέ μας από τον εαυτό μας.

Κύριε, θα ήθελα τόσο να βοηθήσω τους άλλους να ζήσουν, όλους τους άλλους, τους αδελφούς μου, που θλίβονται και υποφέρουν χωρίς να ξέρουν γιατί, περιμένοντας τον θάνατο να τους απολυτρώσει.

Να εμποδίσω τους φτωχούς να πεθάνουν είναι μια καλή πράξη. Άλλά , αν πρόκειται να τους αφήσω να πεθαίνουν από πείνα σ΄ όλη τους τη ζωή, αν κάνω τη ζωή τους ένα ατέλειωτο θάνατο, γίνομαι τότε συνένοχος σ’ αυτό το έγκλημα, αφού κρατώ σε υπερβολικό βαθμό ό,τι χρειάζεται για να ζήσουν.

Kύριε, βοήθησε τα χέρια μου να είναι γεμάτα από ελεημοσύνη, από προσευχή, από συγκατάβαση, από ταπείνωση, από ειρήνη εσωτερική και εξωτερική.

Κύριε, κράτα μου το χέρι και μην με εγκαταλείψεις ποτέ!

Πηγή: http://blogs.sch.gr/stz1167/