Εκείνοι, που γνωρίζουν την κακή ζωή που ζουν και θέλουν να την αλλάξουν, ως επί το πλείστον µένουν πλανεµένοι και νικηµένοι από τον εχθρό µε αυτά τα όπλα· µετά απο αυτά· αύριο, αύριο· ας τελειώσω πρώτα αυτή την υπόθεσι και µετά απο αυτά να παραδοθώ µε περισσότερη ανάπαυσι στη χάρι του Θεού και στη πνευµατική ζωή· ας κάνω αυτό σήµερα και αύριο µετανοώ. Παγίδα του εχθρού είναι αυτή, αδελφέ, η οποία έπιασε πολλούς και πιάνει ακόµη πιό πολύ τον κόσµο. Αιτία της παγίδας αυτής είναι η αµέλεια και η άγνοιά µας. Επειδή και σε µιά τέτοια υπόθεσι, από την οποία αποτελείται και κρέµεται όλη η σωτηρία της δικής µας ψυχής και όλη η τιµή του Θεού, δεν πιάνουµε γρήγορα εκείνο το τόσο δυνατό όπλο και να πούµε στον εαυτό µας· τώρα, τώρα να ζήσω πνευµατική ζωή και όχι µετά απο αυτά· σήµερα, σήµερα να µετανοήσω και όχι αύριο· το τώρα και το σήµερα, είναι στα χέρια µου· το, µετά απο αυτά και το αύριο είναι στα χέρια του Θεού. Αλλά και αν µου είχε δοθή τό, µετά απο αυτά και το αυριο, ποιός δρόµος σωτηρίας και νίκης θα είναι αυτός, το να θέλω πρώτα να πληγωθώ και ύστερα να θεραπευθώ το να κάνω πρώτα τις νέες αταξίες µου και να συµορφώνωµαι;
Οπότε, αν θέλης να φύγεις, αδελφέ, από αυτή την πλάνη και να νικήσης τον εχθρό, η θεραπεία είναι, το να υπακούσης γρήγορα µε την πράξι στους καλούς λογισµούς και τις θείες εµπνεύσεις, που σε καλούν σε µετάνοια και να µη δώσης καθόλου περιθώριο στη µέση, ούτε να πης, οτι εγώ αποφάσισα οριστικά να µετανοήσω µετά απο αυτά και πιά δεν µπορώ να αλλάξω· όχι γιατί οι αποφάσεις αυτές πολλές φορές είναι λανθασµένες και πολλοί δείχνοντας εµπιστοσύνη σ’ αυτές, εξαπατήθηκαν και έµειναν αµετανόητοι για διάφορες αιτίες.
Α΄. Γιατί οι δικές µας αποφάσεις δεν είναι θεµελιωµένες πάνω στην απιστία του εαυτού µας και στο θάρρος και την ελπίδα του Θεού· και µετά από αυτό συµβαίνει το να µη µπορούµε να δούµε την µεγάλη µας υπερηφάνεια, από την οποία παρακινούµενοι, δίνουµε εµπιστοσύνη στις δικές µας αποφάσεις, πως είναι σταθερές. Αλλά τό φως για να γνωρίσουµε αυτή την υπερηφάνεια και ασθένειά µας και η βοήθεια για να θεραπευτούµε, προέρχεται από την αγαθότητα του Θεού, ο οποίος παραχωρεί, όπως είπαµε προηγουµένως, να πέσουµε και µε την πτώσι, µας προσκαλεί αντί να ελπίζουµε στο δικό µας θάρρος και ελπίδα, να ελπίζουµε και να δίνουµε εµπιστοσύνη σε αυτόν µόνο· και από την υπερηφάνειά µας, µας προσκαλεί στη γνώσι του εαυτού µας. Θέλεις να γνωρίζης, άνθρωπε, πότε είναι δυνατές και στερεές οι απο- φάσεις σου; Όταν δεν έχης καµµία εµπιστοσύνη στο εαυτό σου και όταν είναι όλες θεµελιωµένες µε ταπείνωσι στην ελπίδα και το θάρρος του Θεού.
Β΄. Όταν κινούµαστε εµείς να πάρουµε καµµία απόφασι, σκεφπόµαστε µόνο την ωραιότητα και δύναµι της αρετής, η οποία παρασύρει µε το µέρος της την θέλησί µας, όσο και αν είναι ασθενής και αδύνατη· µετά απο αυτά όµως, όταν παρουσιασθή η δυσκολία και ο κόπος, µε τα οποία αποκτάται η αρετή, µε το να είναι αδύνατη και νέα η θέλησί µας, µικραίνει και αποσύρεται πίσω και στη συνέχεια µένουν άπρακτες οι αποφάσεις µας. Γι’ αυτό εσύ συνήθισε να αγαπάς πολύ περισσότερο τίς δυσκολίες, που φέρνουν την απόκτησι των αρετών, παρά τίς ίδιες τίς αρετές, και από αυτές τίς δυσκολίες ας τρέφεται πάντα η θέλησίς σου, πότε µε το λίγο και πότε µε το πολύ, αν θέλης πραγµατικά να αποκτήσεις τις αρετές. και ας είσαι βέβαιος, οτι τόσο πιό γρήγορα και πιό γενναία θα νικήσης τον εαυτό σου και τους εχθρούς σου, οσο πιά γενναία αγκαλιάσεις τίς δυσκολίες και όσο περισσότερο τίς αγαπάς.
Γ'. Γιατί οι αποφάσεις µας µερικές φορές δεν σκέφτονται τίς αρετές και την θέλησι του Θεού, άλλα το δικό τους συµφέρον, το οποίο, συνήθως ακολουθεί τίς αποφάσεις, που κάνουµε για τίς πνευµατικές τρυφές και για να αποκτήσουµε θεία χαρίσµατα. Οπότε εµείς, στίς θλίψεις που µας στενοχωρούν πολύ, άλλη βοήθεια δεν βρίσκουµε, παρά να βάλουµε σκοπό και να αποφασίσουµε πως θά παραδοθούµε ολοκληρωτικά στο Θεό και στίς εξασκήσεις των αρετών. και αν αγαπάς να παραδοθής και συ, αδελφέ, σε αυτό, ας είσαι στο καιρό των πνευµατικών τρυφών πολύ επιφυλακτικός και ταπεινός στις αποφάσεις σου· ιδιαίτερα όµως φυλάξου, να µη δίνης εντολές στον εαυτό σου και να µην κάνης τάµατα, για να µην τα παραβής και πέσης στην αµαρτία· και οταν βρίσκεσαι λυπηµένος, η απόφασι και η γνώµη σου ας είναι να υποφέρης ευχάριστα τον σταυρό και την θλίψι, καθώς θέλει ο Κύριος, αποστρεφόµενος κάθε γήινη βοήθεια και καµιά φορά ακόµη και την ουράνια· µία ας είναι η αναζήτησίς σου και µία η επιθυµία σου, να βοηθήσαι από τον Θεό, για να µπορής να υποφέρης κάθετι αντίθετο, χωρίς να µολύνης την αρετή της υποµονής και χωρίς να κάνης τον Θεό σου να δυσανασχετήση.
