Φροντίστε τα μάτια του... σαν τα μάτια σας! (2 άρθρα)

Από την: Ελένη Καραγιάννη

Μπορούν η τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια να βλάψουν την όραση του παιδιού; Πότε πρέπει να ελέγξουμε αν έχει κληρονομήσει τη μυωπία μας; Τι κάνουμε αν χτυπήσει στο μάτι; Ο ειδικός απαντά.

Κάποτε οι γονείς περίμεναν να φτάσει το παιδί σε ηλικία που θα ζητούσε να αλλάξει θρανίο επειδή δεν μπορούσε να δει τον πίνακα στο σχολείο για να υποψιαστούν πως μπορεί να υπάρχει κάποιο πρόβλημα στην όρασή του. Σήμερα, οι παιδο-οφθαλμίατροι έχουν τα απαραίτητα εργαλεία και όργανα για να μπορούν να κάνουν διάγνωση για τις διαθλαστικές ασθένειες των ματιών ήδη από το 12ο μήνα της ζωής του παιδιού. Υπάρχουν, όμως, πολλά ακόμη πράγματα που πρέπει να φροντίσουμε για να εξασφαλίσουμε την καλύτερη δυνατή όραση.

Σε ποια ηλικία πρέπει να εξετάζονται τα μάτια του παιδιού για πρώτη φορά;

Η πρώτη οφθαλμολογική εξέταση θα πρέπει να γίνει στο μαιευτήριο. Σ’ αυτή την εξέταση γίνονται επισκόπηση και βυθοσκόπηση από έμπειρο παιδο-οφθαλμίατρο και μπορούν να αποκλειστούν διάφορες συγγενείς παθήσεις, όπως ο συγγενής καταρράκτης, το συγγενές γλαύκωμα, παθήσεις της ίριδας, του οπτικού νεύρου κ.ά. Η δεύτερη οφθαλμολογική εξέταση θα πρέπει να γίνει στην ηλικία του 1 έτους. Ελέγχουμε για την ύπαρξη ή όχι στραβισμού και μέσω της σκιασκοπίας μπορούμε με απόλυτη σιγουριά να διαπιστώσουμε την ύπαρξη κάποιας διαθλαστικής ανωμαλίας (μυωπίας, υπερμετρωπίας, αστιγματισμού). Εφόσον σ’ αυτή την εξέταση δεν διαπιστωθεί κάτι παθολογικό, τότε αρκεί να γίνεται μία επανεξέταση κάθε διετία.

Πότε και πώς μπορούμε να διαπιστώσουμε εάν το παιδί έχει κληρονομήσει κάποια ασθένεια των ματιών που έχουν οι γονείς;

Η διαπίστωση της ύπαρξης κάποιας κληρονομικής πάθησης θα πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν νωρίτερα, γι’ αυτό η εξέταση στο μαιευτήριο θεωρείται απαραίτητη. Η αναζήτηση κάποιας διαθλαστικής ανωμαλίας θα γίνει στη δεύτερη επίσκεψη, που όπως αναφέραμε γίνεται στην ηλικία του 1 έτους.

Υπάρχει πιθανότητα να βλάψει τα μάτια του, εάν βλέπει πολλή ώρα τηλεόραση ή κάθεται πολύ κοντά;

Η τηλεόραση δεν βλάπτει τα μάτια. Επειδή όμως βλάπτει αρκετά την ψυχολογία των παιδιών και την ηρεμία τους (συνήθως τα κάνει νευρικά και ευερέθιστα), καλό είναι μέχρι την ηλικία των 2 ετών να μη βλέπουν καθόλου και στη συνέχεια να αυξάνουν σταδιακά το χρόνο που παρακολουθούν τηλεόραση. Η απόσταση από την τηλεοπτική συσκευή δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η ακτινοβολία που εκπέμπει είναι ελάχιστη.

Υπάρχουν τροφές που βελτιώνουν την όραση;

Όταν η διατροφή του παιδιού είναι προσεγμένη, κάτι που είναι εφικτό στις αναπτυγμένες κοινωνίες, δεν υπάρχει λόγος να αναζητάμε ειδικές τροφές για τα μάτια. Ένα πλήρες και ισορροπημένο διαιτολόγιο, που περιλαμβάνει γάλα, κρέας, ψάρια, φρούτα και λαχανικά, καλύπτει όλες τις ανάγκες του παιδιού (συμπεριλαμβανομένων και όσες αφορούν την όρασή του).

Γιατί τα περισσότερα μωρά έχουν στραβισμό; Σε ποια ηλικία θα πρέπει να έχει εξαφανιστεί;

Πολλά παιδιά έχουν στραβισμό τους πρώτους μήνες της ζωής τους, λόγω νευρομυϊκής ανωριμότητας των μυών του ματιού. Ο στραβισμός αυτός συνήθως εξαφανίζεται γύρω στον 6ο μήνα. Αν δεν περάσει, θα πρέπει να εξεταστεί από παιδο-οφθαλμίατρο. Οι γονείς θα πρέπει να παρατηρούν το παιδί για να βεβαιωθούν ότι αυτός ο στραβισμός -ο «αθώος»- είναι ασταθής και όχι μόνιμος, δηλαδή αφορά πότε το ένα μάτι και πότε το άλλο. Αντίθετα, ένας μόνιμος στραβισμός, ακόμα κι όταν πρόκειται για νεογνό, θα πρέπει να εξεταστεί άμεσα από τον ειδικό.

Από ποια ηλικία μπορεί ένα παιδί να φορέσει γυαλιά; Πότε μπορεί να βάλει φακούς επαφής;

Εάν χρειαστεί, τα παιδιά μπορούν να φορέσουν γυαλιά από πολύ μικρή ηλικία. Για παράδειγμα, όταν υπάρχει στραβισμός ή ανισομετρωπία, δίνουμε γυαλιά από την ηλικία των 9 μηνών. Φακούς επαφής δίνουμε σε σπάνιες περιπτώσεις σε παιδιά 2-3 μηνών. Διαφορετικά, είναι προτιμότερο να βάλουν φακούς μετά την ηλικία των 10-12 ετών, όταν θα μπορούν να τους χρησιμοποιούν μόνα τους -ώστε να τους αφαιρέσουν, αν χρειαστεί- και να τηρούν με σχολαστικότητα τις οδηγίες για την αποστείρωση και την εφαρμογή τους.

Μπορεί να γίνει επέμβαση λέιζερ για την αντιμετώπιση προβλημάτων της όρασης στην παιδική ηλικία;

Τα λέιζερ για τη διόρθωση διαθλαστικών ανωμαλιών συνήθως εφαρμόζονται μετά την ηλικία των 17-18 ετών. Μόνο σε ειδικές περιπτώσεις (π.χ. παιδιά με κινητικά ή διανοητικά προβλήματα) μπορούν να εφαρμοστούν σε μικρότερη ηλικία.

Πώς προστατεύουμε τα μάτια από το ηλιακό και τεχνητό φως;

Τα μάτια μας είναι από τα πιο ευαίσθητα όργανα του σώματός μας και θα πρέπει να τα προστατεύουμε από τον ήλιο, φορώντας απορροφητικά γυαλιά, από τους τραυματισμούς και τα εγκαύματα. Τα παιδιά πρέπει να φοράνε γυαλιά ηλίου και μάλιστα με μεγαλύτερη σχολαστικότητα από ό,τι οι ενήλικοι, από την ηλικία του 1 έτους. Παρά την κοινή πεποίθηση, ο κακός φωτισμός, όταν το παιδί διαβάζει, δεν προκαλεί ούτε επιδεινώνει προϋπάρχουσες παθήσεις των ματιών, αλλά μπορεί να προκαλέσει κούραση ή πονοκέφαλο, ιδίως εάν υπάρχει κάποιο μικροπρόβλημα (π.χ. αστιγματισμός).

Τι πρέπει να κάνουμε εάν διαπιστώσουμε ότι στο μάτι του παιδιού έχει μπει κάποιο ξένο σώμα;

Το καλύτερο είναι να επισκεφτούμε άμεσα ένα νοσοκομείο ή οφθαλμιατρείο, για να το αφαιρέσει κάποιος ειδικός. Αν δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, προσπαθούμε να το αφαιρέσουμε μόνοι μας ρίχνοντας στο μάτι άφθονη ποσότητα φυσιολογικού ορού ή ακόμα και νερό βρύσης. Στη συνέχεια, ο γιατρός θα κρίνει εάν χρειάζεται να χορηγηθεί αντιβιοτικό κολλύριο για την αποφυγή μόλυνσης.

Πώς αντιμετωπίζονται οι τραυματισμοί στα μάτια;

Οι τραυματισμοί στα μάτια είναι πάντα σοβαροί, γι’ αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από ειδικό οφθαλμίατρο και όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Μήπως το παιδί μου δεν βλέπει καλά;

Οι οφθαλμολογικές παθήσεις μπορούν να διαπιστωθούν έγκαιρα από τις εξετάσεις που θα κάνει ο ειδικός παιδο-οφθαλμίατρος στις απαραίτητες επισκέψεις ρουτίνας (όταν το παιδί συμπληρώσει το 1ο έτος ζωής και στη συνέχεια κάθε 2 χρόνια). Ωστόσο, καλό θα ήταν να ζητήσετε τη συμβουλή του εάν διαπιστώσετε ότι:

- Κρατάει το βιβλίο πολύ κοντά στο πρόσωπό του όταν διαβάζει ή όταν του διαβάζετε.

- Αλληθωρίζει συχνά.

- Γέρνει το κεφάλι του προς τη μία πλευρά για να δει καλύτερα.

- Τρίβει τα μάτια του, παρόλο που δεν νυστάζει.

- Δακρύζει υπερβολικά.

- Κλείνει το ένα μάτι για να δει καλύτερα, όταν διαβάζει ή βλέπει τηλεόραση.

- Αποφεύγει τις δραστηριότητες που απαιτούν να συγκεντρώσει το βλέμμα του σε κοντινή απόσταση, όπως η ζωγραφική, το γράψιμο, τα επιτραπέζια παιχνίδια.

- Αποφεύγει τις δραστηριότητες που απαιτούν να κοιτάζει μακριά, όπως το ποδόσφαιρο, ή δυσκολεύεται να διακρίνει μικρά αντικείμενα που βρίσκονται σε μακρινή απόσταση.

- Έχει συχνά πονοκέφαλο.

- Παραπονιέται ότι τα μάτια του κουράζονται.

- Έχει ιδιαίτερη ευαισθησία στο φως.

- Παραπονιέται ότι βλέπει τα αντικείμενα διπλά.

- Στις φωτογραφίες του με φλας, έχει πάντα ένα ασυνήθιστο λευκό σημάδι στα μάτια.

Με τη συνεργασία του Ιωάννη Νικολόπουλου (ειδικός παιδοφθαλμίατρος, διδάκτορας Πανεπιστημίου Αθηνών).

Πηγή: kids.in.gr

Ο ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΛΟΓΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ.

Γράφει ο Dr. Γεώργιος Μαρκέτος, M.D Οφθαλμίατρος - Χειρουργός

Όπως όλοι γνωρίζουμε η πρόληψη μιας πάθησης είναι προτιμότερη από την θεραπεία της και αυτό μπορεί να το πετύχουμε για τον εαυτό μας και για τα παιδιά μας μόνο με τον προληπτικό έλεγχο.

Η Όραση είναι η κορυφαία αίσθηση για τον άνθρωπο και αυτό γιατί το 85% των πληροφοριών που προσλαμβάνει ο εγκέφαλός μας από το εξωτερικό περιβάλλον είναι εικόνες. Η Όραση ως λειτουργία αναπτύσσεται κατά την διάρκεια των πρώτων πέντε (5) χρόνων της ζωής ενός παιδιού και όπως κατέδειξαν οι βραβευμένοι με Nobel ερευνητές Hubel και Wiesel, είναι εύπλαστη στην ανάπτυξή της. Οι ίδιοι ερευνητές απέδειξαν ότι η περίοδος που ένα παιδί μαθαίνει να βλέπει αρχίζει με την γέννηση του και σταματά περίπου στο 9ο έτος της ζωής του.

Όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι ένα πρόβλημα που είναι απλό για έναν ενήλικα (όπως η μυωπία ή ο αστιγματσμός ) μπορεί να έχει καθοριστική και μόνιμη επίδραση στην όραση ενός παιδιού και το αποτέλεσμα από την ύπαρξή του να είναι ΜΟΝΙΜΟ και μη ανατρέψιμο μετά το 9ο έτος της ζωής.

Έτσι λοιπόν μπορούμε να αντιληφθούμε την σημαντικότητα του προληπτικού παιδοφθαλμολογικού ελέγχου ειδικά στην προσχολική ηλικία ο οποίος μπορεί να διαγνώσει πρώιμα και να αντιμετωπίσει παθήσεις που είναι δυνατόν να έχουν μόνιμη επίδραση στην όραση ενός παιδιού για όλη του την ζωή.

Σύμφωνα με τις υποδείξεις της Αμερικανικής οφθαλμολογικής εταιρείας αλλά και του Βασιλικού Κολεγίου Οφθαλμολογίας του Ηνωμένου Βασιλείου της Βρετανίας , ο προληπτικός παιδοφθαλμολογικός έλεγχος πρέπει να γίνεται :

- Στην γέννηση και στον τρίτο (3ο) μήνα της ζωής

- Στο πρώτο (1ο) έτος

- Στο τρίτο (3ο) έτος

- Στο πέμπτο (5ο) έτος

Κάθε εξέταση από τις παραπάνω είναι σημαντική και μπορεί να βοηθήσει στην έγκαιρη διάγνωση των οφθαλμολογικών παθήσεων της παιδικής ηλικίας.

Ειδικά ο παιδοφθαλμολογικός έλεγχος στην ηλικία των τριών (3) ετών αποτελεί την πιο κρίσιμη εξέταση για την εκτίμηση της οπτικής ικανότητας ενός παιδιού. Συγκεκριμένα μπορούν να εκτιμηθούν:

1. η κινητικότητα των οφθαλμών και η ύπαρξη Στραβισμού

2. η ύπαρξη μυωπίας, υπερμετρωπίας ή αστιγματισμού

3. η οπτική ικανότητα

4. η ύπαρξη κληρονομικών παθήσεων.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η εκτίμηση της οπτικής οξύτητας κάθε ματιού ξεχωριστά , με την οποία είναι δυνατόν να διαγνώσουμε την ύπαρξη Αμβλυωπίας, δηλαδή ενός τεμπέλικου ματιού. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι αν δεν αντιμετωπισθεί η Αμβλυωπία μέχρι την ηλικία των 9 ετών, γίνεται μόνιμη.

Ο παιδοφθαλμολογικός έλεγχος στην ηλικία των πέντε (5) ετών μας δίνει την δυνατότητα να χορηγήσουμε την κατάλληλη διόρθωση της μυωπίας ή του αστιγματισμού και έτσι το παιδί μας να ξεκινήσει την σχολική του εκπαίδευση χωρίς ένα μειονέκτημα που πολύ συχνά αποτελεί την αιτία κακής σχολικής επίδοσης και ενδοοικογενειακών προβλημάτων.

Συμπερασματικά , ο προληπτικός παιδοφθαλμολογικός έλεγχος και η έγκαιρη διάγνωση ενός προβλήματος στο αναπτυσσόμενο οπτικό σύστημα του παιδιού μας έχει ιδιαίτερη σημασία για την ποιότητα της ζωής του και για την εξέλιξή του.

Γιατί στα παιδιά αρέσει να "κλέβουν";

Από: Νινέττα Φαφούτη

Με τη συνεργασία της Βάσως Μακαρώνη (ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος).

Τι πρέπει να κάνουμε όταν το παιδί μας… απλώνει το χεράκι του σε πράγματα που δεν του ανήκουν;

Πόσες φορές δεν μας έτυχε να βρούμε στην τσέπη ή τη σχολική τσάντα του σταθμού ή του νηπιαγωγείου του παιδιού μας παιχνιδάκια ή κομμάτια παιχνιδιών, σβόλους πλαστελίνης ή σπασμένες μπογιές; Η κλοπή είναι ένα από τα συχνότερα παραπτώματα στα οποία τα παιδιά υποπίπτουν, ξεκινώντας από μικρή ηλικία. Γιατί, άραγε, τα παιδάκια «κλέβουν», και πώς μπορούν οι γονείς να τα βοηθήσουν να μην το ξανακάνουν;

Κλοπή ή άγνοια;

Όταν αναφερόμαστε σε τετράχρονα παιδιά, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιούμε το ρήμα «πήρε», αντί του έκλεψε». Στα παιδιά 3-4 χρόνων, η φαντασία και η πραγματικότητα είναι κάτι συγκεχυμένο και όχι φανερά διαχωρισμένο, όπως συμβαίνει με τους μεγάλους. Όταν γυρνάνε σπίτι από τον παιδικό σταθμό με το παιχνίδι κάποιου άλλου παιδιού, μια πιθανή εξήγηση είναι ότι θέλουν να παίξουν λίγο περισσότερο με το παιχνίδι του φίλου τους. Ο αυθορμητισμός, εξάλλου, είναι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των παιδιών αυτής της ηλικίας. Δεν θα πρέπει να κρίνουμε τη συμπεριφορά του παιδιού ηθικά και να το επιπλήξουμε, όπως θα κάναμε σε ένα μεγαλύτερο. Το πολύ μικρό παιδί δεν καταλαβαίνει την έννοια της ιδιοκτησίας. Δεν καταλαβαίνει τη διαφορά μεταξύ του «δικό μου» και «δικό σου». Γι’ αυτό, μπορεί να πάρει ένα πράγμα που δεν του ανήκει. Επίσης, οι επιθυμίες του μικρού παιδιού είναι πολύ έντονες, ενώ η αυτοκυριαρχία είναι πολύ μικρή. Συνεπώς, δύσκολα μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό, και παίρνει κάτι που το επιθυμεί πολύ. Το μικρό παιδί δεν γνωρίζει και την αξία των χρημάτων ή των διάφορων πραγμάτων, τα οποία καμιά φορά βρίσκει και τα κάνει δικά του. Όλες αυτές οι περιπτώσεις δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως κλεψιά. Είναι τυχαία παραπτώματα που οφείλονται στις αδυναμίες της παιδικής φύσης. Στην ηλικία 4-10 χρόνων, τα παιδιά ακολουθούν σταδιακά τους κανόνες, γιατί πολύ απλά αν δεν τους καταλαβαίνουν, δεν μπορούν να τους ακολουθήσουν. Μετά τα 7 χρόνια, αρχίζουν να συνειδητοποιούν γιατί οι κανόνες είναι απαραίτητοι. Και τότε μπορούν να καταλάβουν τον άλλον, να έρθουν στη θέση του και να δουν ότι, παίρνοντας κάτι που δεν τους ανήκει, βλάπτουν αυτόν στον οποίον ανήκει το προϊόν της «κλεψιάς» - στη συγκεκριμένη περίπτωση, τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού.

Τι σημαίνει η «κλοπή» σε κάθε ηλικία

Στα νήπια, είναι μια πράξη από άγνοια:Παίρνουν από τους άλλους αυτό που τους αρέσει, γιατί πολύ απλά έχουν συνηθίσει να παίρνουν ό,τι τους αρέσει. Ένα νήπιο 1-2 ετών δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει «δεν είναι δικό μας», μια φράση που επαναλαμβάνουν διαρκώς οι γονείς.

Τα παιδιά 3-5 ετών «δανείζονται». Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, αποκτούν τη συνήθεια να αποσπούν από τους άλλους πράγματα που τους αρέσουν και που θα ήθελαν να ασχοληθούν περισσότερο μαζί τους. Θα το ακούσετε να σας πει: «Το πήρα, γιατί ήθελα να παίξω κι άλλο μαζί του».

Στα μεγαλύτερα παιδιά, πάνω από 7-8 ετών, γίνεται συνειδητά. Το παιδί κλέβει κάτι που επιθυμεί, αλλά δεν του επιτρέπουμε να αποκτήσει, γνωρίζοντας πως αυτό που κάνει δεν είναι σωστό και αψηφώντας τη δική μας αντίδραση. Αυτή είναι η μόνη σοβαρή περίπτωση που θα πρέπει να κάνει τους γονείς να ψάξουν ποια αιτία προκάλεσε την κλοπή και να αποκαταστήσουν την επικοινωνία με το παιδί τους.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Βάζουμε όρια από την αρχή: Όταν το παιδί έχει μάθει να αποκτά ό,τι θελήσει, χωρίς καμιά άρνηση, γίνεται κακομαθημένο. Ένα κακομαθημένο παιδί δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο δεν πρέπει να αρπάξει κάτι που επιθυμεί. Είναι δική μας ευθύνη, λοιπόν, να βάλουμε από πολύ νωρίς όρια στα «θέλω» του. Έτσι, θα το προετοιμάσουμε για την πραγματικότητα της ζωής.

Μαθαίνουμε στο παιδί τι είναι λάθος. Το ότι το παιδί είναι μικρό, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να καταλάβει έννοιες όπως «κοινωνία», «κανόνες», «σωστό» και «λάθος». Ανάλογα, λοιπόν, με την ηλικία του, βρίσκουμε τους κατάλληλους τρόπους να του εξηγήσουμε ότι ζούμε σε ομάδες όπου ισχύουν συγκεκριμένοι κανόνες, άρα ο καθένας δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Με την ίδια λογική, του εξηγούμε ότι υπάρχουν σωστές και λανθασμένες πράξεις και πως οι τελευταίες έχουν αρνητικές συνέπειες για όλους.

Αναζητάμε την πραγματική αιτία. Προσπαθήστε να εξερευνήσετε τους λόγους που οδήγησαν το παιδί στο να πάρει κάτι που δεν του ανήκει. Αφιερώστε χρόνο στο παιδί σας και συζητήστε μαζί του, ώστε να δείτε από την πλευρά του τι το ώθησε να κάνει αυτή την επιλογή.

Αποφεύγουμε τα κηρύγματα και τις υπερβολές. Φράσεις όπως: «Εμείς δεν είχαμε ποτέ κλέφτες στην οικογένειά μας» ή «Μας ντρόπιασες» ή «Θα φύγεις από το σπίτι, αν ξαναγίνει κάτι τέτοιο», φέρνουν μόνο αντίθετα αποτελέσματα.

Πότε να ανησυχήσω;

Μέχρι τη σχολική ηλικία, είναι συνηθισμένο φαινόμενο και κομμάτι της φυσιολογικής ανάπτυξης του παιδιού το να παίρνει διάφορα πράγματα. Όμως, αν ένα παιδάκι 8-9 ετών κλέβει συστηματικά, τότε πρέπει οι γονείς να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή και να ψάξουν την αιτία. Για μερικά παιδιά, η απόκτηση κάποιου αντικειμένου λειτουργεί ως υποκατάστατο της ευτυχίας, άλλα παιδιά κλέβουν επειδή βαριούνται ή επειδή έτσι εξασκούν τη δύναμή τους ή επειδή θέλουν να τραβήξουν την προσοχή. Ακόμα, μια τέτοια συμπεριφορά μπορεί να είναι αποτέλεσμα συναισθηματικής έλλειψης, π.χ. όταν τα παιδιά νιώθουν ότι οι γονείς δεν τα αγαπούν. Σχεδόν πάντα η κλοπή δείχνει ότι το παιδί υποφέρει από συναισθηματικό κενό. Παιδιά με μακρά προϊστορία διάπραξης κλοπών έχουν ανάγκη υπεύθυνης και συστηματικής βοήθειας από ειδικό. Είναι παιδιά που αντιμετωπίζουν κάποιο δύσκολο ψυχολογικό πρόβλημα, και η κλεψιά αποτελεί για αυτά διέξοδο. Το ελάττωμα αυτό μπορεί να διορθωθεί, μόνο αν με μια προσεκτική και βαθιά εξέταση αναγνωριστεί και στη συνέχεια αντιμετωπιστεί η βασική αιτία. Οι απειλές και οι τιμωρίες δεν φέρνουν κανένα θετικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, χειροτερεύουν την κατάσταση, γιατί μεγαλώνουν τη δυστυχία του παιδιού. Πρέπει να το συγχωρήσουμε και να μην του αναφέρουμε άλλη φορά το γεγονός, και σε καμία περίπτωση να μην το κάνουμε με τη συμπεριφορά μας να σχηματίσει την ιδέα ότι είναι ένα ανήθικο παιδί.

Πηγή: in.gr

Bullying: Σχολικός εκφοβισμός και τι πρέπει να κάνετε

Ο σχολικός εκφοβισμός, το bullying, όπως είναι ευρέως διαδεδομένο, είναι ένα σύνθετο φαινόμενο που αυτό που τον ξεχωρίζει από το πείραγμα και τον τσακωμό, είναι η ένταση του, η διάρκεια του, η ανισορροπία δύναμης μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών και η συναισθηματική επίδραση που έχει πάνω στα παιδιά.

Με λίγα λόγια ο σχολικός εκφοβισμός είναι μια κατάσταση επαναλαμβανόμενη, κατευθύνεται σε συγκεκριμένα παιδιά από παιδιά (πολλές φορές και ομάδα παιδιών) που υπερέχουν σωματικά και έχουν ως αποτέλεσμα το παιδί που εκφοβίζεται να νοιώθει απομονωμένο, να βιώνει άγχος και φόβο, να παρουσιάζει σχολική άρνηση και διάφορες συναισθηματικές δυσκολίες.

Γενικά ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί να περιλαμβάνει:

- Χτυπήματα

- Απειλές, εκβιασμό, πειράγματα, παρατσούκλια, κοροϊδία , διάδοση φημών

- Εσκεμμένο αποκλεισμό μαθητών από διάφορες κοινωνικές και σχολικές δραστηριότητες,

- Σεξουαλική παρενόχληση

- Κλοπές ή και Ζημιές στα προσωπικά αντικείμενα του παιδιού που βιώνει εκφοβισμό

- Ηλεκτρονικό bullying / cyber bullying. Το cyberbullying είναι ο εκφοβισμός που προκαλείται διαμέσου της χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών, κινητών τηλεφώνων και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών

Τις περισσότερες φορές τα παιδιά που βιώνουν εκφοβισμό δεν το λένε σε κανένα γιατί:

Ντρέπονται.

Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα που ακολουθεί τον σχολικό εκφοβισμό καθώς τα παιδιά νοιώθουν ότι όλοι γελάνε μαζί τους

Φοβούνται.

Τα παιδιά θεωρούν ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι και φοβούνται ότι ο οποιοσδήποτε χειρισμός θα θυμώσει το παιδί ή τα παιδιά που το εκφοβίζουν και τα πράγματα θα χειροτερεύσουν

Νοιώθουν ότι φταίνε.

Η σκέψη των παιδιών είναι ενοχική και ιδιαίτερα σε καταστάσεις βίας. Θεωρούν ότι εκείνα φταίνε, ότι εκείνα προκάλεσαν αυτή την κατάσταση

Σκέφτονται ότι θα απογοητεύσουν / στενοχωρήσουν τους γονείς τους.

Όλα τα παιδιά αποζητούν την αγάπη και τον θαυμασμό των γονιών τους. Θεωρούν λοιπόν ότι αν μάθουν οι γονείς τους αυτό που συμβαίνει θα απογοητευτούν και θα στενοχωρηθούν.

Γι' αυτό οι γονείς θα πρέπει:

- Να παρατηρήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους. Οποιαδήποτε ξαφνική και χωρίς εμφανή αιτία αλλαγή στη συμπεριφορά τους, στη διάθεση τους, στην όρεξη τους, στον ύπνο τους, στη γνώμη τους για κάποια άτομα, στη σχολική τους παρουσία, στην σχολική τους επίδοση πρέπει να τους προβληματίσει και διακριτικά να διερευνήσουν τι συμβαίνει.

- Εάν αντιληφθούν ότι το παιδί τους βιώνει εκφοβισμό θα πρέπει σε πλαίσιο ασφάλειας και εμπιστοσύνης να κουβεντιάσουν με το παιδί τους για την εμπειρία του και γενικά για το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού

- Να αποενοχοποιήσουν το παιδί.

- Να εξηγήσουν στο παιδί ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του φέρεται έτσι

- Να επιβραβεύσουν το παιδί που συμμετείχε στην κουβέντα και αποκάλυψε σημαντικά πράγματα

- Να μην βάλουν το παιδί σε διαδικασίες αντεκδίκησης. Δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα

- Να αναδείξουν στο παιδί τη σημασία του να έχει επικοινωνία με το δάσκαλο και να εξηγήσουν τη διαφορά του «μαρτυράω» από το «ζητάω» βοήθεια

- Να θυμούνται ότι ο στόχος είναι να βοηθήσουν το παιδί τους και όχι να τιμωρηθεί το άλλο παιδί

- Να επικοινωνήσουν με το δάσκαλο

- Σε όλες τις περιπτώσεις θα πρέπει να επικοινωνήσουν με την Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056, δωρεάν και ανώνυμα, η οποία είναι στελεχωμένη με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους και λειτουργεί όλο το 24ώρο.

Πηγή: hamogelo.gr

Πηγή: mothersblog.gr

Ο παιδικός καρκίνος μπορεί να νικηθεί!

Κάθε χρόνο, περίπου 250.000 παιδιά νοσούν από καρκίνο, από τα οποία μόνο ποσοστό 20% έχει δυνατότητα πρόσβασης σε σωστή ιατρική φροντίδα. 


Το 80% από αυτά, προέρχεται από χώρες μέσου και χαμηλού εισοδήματος. Πάνω από 150.000 θάνατοι κάθε χρόνο, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, εάν υπήρχε δυνατότητα έγκαιρης διάγνωσης και εξειδικευμένης θεραπείας σε όλα τα παιδιά.



Στη χώρα μας, περίπου 300 παιδιά προσβάλλονται ετησίως από καρκίνο, κυρίως από λευχαιμία. Τα τελευταία χρόνια, με την πρόοδο της ιατρικής και λόγω της επάρκειας φαρμάκων και καταρτισμένου επιστημονικού προσωπικού, ποσοστό 70% από τα παιδιά που έχουν πρόσβαση σε εξειδικευμένη θεραπεία γίνεται καλά. Μέγιστο επίτευγμα της ιατρικής αποτελεί το γεγονός ότι οκτώ στα δέκα παιδιά με λευχαιμία σήμερα θεραπεύονται.



Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα παιδιά προσβάλλονται πολύ σπανιότερα από καρκίνο σε σχέση με τους ενήλικες, ωστόσο, ο καρκίνος παραμένει η συχνότερη αιτία θανάτου σε παιδιά μετά τα ατυχήματα.



Ο καρκίνος στο παιδί δεν είναι κληρονομικός, δεν είναι μεταδοτικός. Δεν σημαίνει θάνατο. Είναι μια σοβαρή, απειλητική για τη ζωή του παιδιού, νόσος που χρειάζεται χρόνο και κατάλληλη, εξειδικευμένη θεραπεία, αναφέρει ο Σύλλογος Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματικές Ασθένειες "Φλόγα", επισημαίνοντας παράλληλα ότι για τον παιδικό καρκίνο, δεν υπάρχει πρόληψη. Όμως η αξιολόγηση υπόπτων συμπτωμάτων και ευρημάτων μπορεί να οδηγήσει στην έγκαιρη διάγνωση, γι αυτό πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην εκπαίδευση των επαγγελματιών της υγείας ώστε να είναι σε θέση να διαγνώσουν έγκαιρα τη νόσο και στη σωστή ενημέρωση των γονιών ώστε να απευθύνονται έγκαιρα στα παιδιατρικά νοσοκομεία.



Αν η διάγνωση γίνει χωρίς καθυστέρηση τα ποσοστά ίασης είναι υψηλά: οι σύγχρονες θεραπείες κάνουν την παρατεταμένη επιβίωση και την ανάρρωση όχι μόνο πιθανές αλλά και δυνατές για πολλούς παιδικούς καρκίνους.



Οι κυριότερες μορφές παιδικού καρκίνου είναι: Λευχαιμίες (οξεία λεμφοβλαστική, οξεία μυελοβλαστική), οι όγκοι του κεντρικού νευρικού συστήματος που είναι κυρίως εγκεφαλικοί όγκοι (αστροκύτωμα, γλοίωμα, μυελοβλάστωμα, επενδύμωμα), τα λεμφώματα (κακοήθεις όγκοι λεμφαδένων ή άλλων οργάνων), οι όγκοι του αμφιβληστροειδούς (ρετινοβλάστωμα), τα σαρκώματα μαλακών μορίων (ραβδομυοσάρκωμα) και των οστών (οστεοσάρκωμα, σάρκωμα Ewing), οι όγκοι νεφρών (νεφροβλάστωμα) και επινεφριδίων (νευροβλάστωμα), οι όγκοι ήπατος (ηπατοβλάστωμα), κ.α. Κακοήθεις όγκοι ενήλικου τύπου όπως ο καρκίνος του μαστού, του πνεύμονα, του προστάτη, κλπ είναι πάρα πολύ σπάνιο να παρατηρηθούν στην παιδική ηλικία. Ο πιο συνηθισμένος καρκίνος στην παιδική ηλικία είναι η λευχαιμία, μια νόσος που προσβάλλει τα κύτταρα που παράγονται στον μυελό των οστών.



Τα παιδιά με καρκίνο πρέπει να θεραπεύονται σε ειδικά παιδιατρικά ογκολογικά τμήματα και να αντιμετωπίζονται από εξειδικευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς που θα τα φροντίζουν όχι μόνο κατά τη διάρκεια της θεραπείας αλλά και στην περίοδο της επανένταξης, υπογραμμίζουν οι ειδικοί.



Ο σκοπός της θεραπείας του παιδικού καρκίνου δεν είναι μόνο η ίαση, αλλά και η διατήρηση της ποιότητας ζωής, η ψυχολογική και ψυχοκοινωνική ευεξία των νεαρών ασθενών, καθώς η κατάθλιψη είναι μια από τις πιο κοινές ψυχιατρικές διαταραχές του παιδικού καρκίνου, ως αποτέλεσμα της απώλειας του φυσιολογικού ρυθμού ζωής, λόγω της νόσου και των παρενεργειών από τη μακρόχρονη θεραπεία.



Η "Φλόγα" εδώ και 30 χρόνια, βρίσκεται δίπλα στο παιδί με καρκίνο και αγωνίζεται για την καλύτερη ιατρική, ψυχική και κοινωνική φροντίδα του παιδιού που δίνει μάχη για να κερδίσει τη ζωή του, αλλά και στους γονείς, οι οποίοι για όσο διάστημα τα παιδιά τους υποβάλλονται σε θεραπεία, είναι υποχρεωμένοι να αφιερώσουν όλο το χρόνο τους στο παιδί τους.



Οι Σύλλογοι "Φλόγα" και "Λάμψη" (Σύλλογος γονέων παιδιών πασχόντων από κακοήθη νοσήματα Βορειας Ελλάδας) βρίσκονται δίπλα στις οικογένειες, μοιράζονται τους φόβους και τις αγωνίες τους και στηρίζουν με κάθε τρόπο τον αγώνα τους. Προσπαθούν να ενημερώσουν σωστά την κοινή γνώμη για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας και να διαλύσουν τις προκαταλήψεις.



"Ο καρκίνος της παιδικής ηλικίας μπορεί να ιαθεί. Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στη σωστή ιατρική φροντίδα, ανεξάρτητα από την εθνική, κοινωνική ή οικονομική τους κατάσταση. Τα παιδιά με καρκίνο έχουν την ανάγκη όλων μας", υπογραμμίζει η "Φλόγα".

Πηγή: briefingnews.gr

Παιδί: 15 τρόποι να τρώει πιο εύκολα το φαγητό του

"Αν κάθε φορά δίνετε μάχη για να φάει το φαγητό του οι παρακάτω συμβουλές ίσως σας βοηθήσουν."

1. Αποφύγετε τις τεράστιες μερίδες και μην του παραγεμίζετε το πιάτο γιατί θα το αγχώσετε. Είναι καλύτερο να φάει την επιθυμητή ποσότητα φαγητού σε δύο δόσεις.

2. Δώστε του την ευκαιρία να ασχοληθεί με κάποιο άθλημα που του αρέσει. Η άσκηση θα του ανοίξει την όρεξη. Η κολύμβηση και μπάνιο στη θάλασσα είναι ιδανικές προτάσεις τώρα το καλοκαίρι.

3. Μην πέσετε στην παγίδα να του προσφέρετε γλυκά ή junk food με το σκεπτικό ότι θα φάει πιο εύκολα τα συγκεκριμένα φαγητά.

4. Αν δεν τρώει εύκολα φρούτα μπορείτε να τα βάλετε στο ζελέ ή να φτιάξετε μια φρουτοσαλάτα για να το δελεάσετε.

5. Φάτε μαζί του ή καθίστε στο ίδιο τραπέζι την ώρα που τρώει. Αν είναι μόνο του μπορεί να βαρεθεί και να σηκωθεί από το τραπέζι προτού ολοκληρώσει το φαγητό του.

6. Αποφύγετε υποσχέσεις του τύπου “φάε για να σου δώσω μετά γλυκό ή να σου πάρω παιχνίδι”. Αυτή η τακτική, μπορεί στην αρχή να έχει αποτέλεσμα, όμως θα σας δυσκολέψει αργότερα, αφού μπορεί να αρνείται να φάει μέχρι να του περάσει αυτό που έχει στο μυαλό του.

7. Προσπαθήστε να μην το πιέζετε να φάει όταν δεν θέλει. Η τακτική αυτή μπορεί να οδηγήσει σύμφωνα με έρευνες σε παχυσαρκία.

8. Αν ανησυχείτε ότι δεν τρώει τις ποσότητες φαγητού που πρέπει να τρώει για την ηλικία του, συμβουλευτείτε τον παιδίατρο.

9. Φροντίστε να είναι ελκυστικό σε εμφάνιση το πιάτο του ώστε να του κινήσει το ενδιαφέρον.

10. Δέκα έως 15 λεπτά πριν από το φαγητό, πείτε στο παιδί σας ότι πλησιάζει η ώρα να φάει. Τα παιδιά μπορεί να είναι τόσο κουρασμένα ή ενθουσιασμένα από το παιχνίδι που δεν έχουν το νου τους στο φαγητό. Αφήστε του λοιπόν το περιθώριο να ηρεμήσει και να ετοιμαστεί για το φαγητό.

11. Καθιερώστε μια ρουτίνα. Τα παιδιά θέλουν την ασφάλεια που τους παρέχει ένα σταθερό πρόγραμμα και θέλουν να γνωρίζουν τι ακριβώς πρέπει να περιμένουν. Καθιερώστε τις ίδιες θέσεις στο τραπέζι, τις ίδιες ώρες φαγητού κτλ.

12. Μην αφήνετε το παιδί σας να ασχολείται με άλλα πράγματα κατά τη διάρκεια του φαγητού. Καλό είναι δηλαδή να μην διαβάζει, βλέπει τηλεόραση ή παίζει ηλεκτρονικό την ώρα που τρώει.

13. Εξηγήστε στο παιδί σας πόσο καλό είναι να τρώτε μαζί.

14. Κάντε την ώρα του γεύματος ευχάριστη, ίσως με μια ωραία συζήτηση. Έτσι αυξάνετε τις πιθανότητες το παιδί σας να ανυπομονεί να τρώει με τα άλλα μέλη της οικογένειας.

15. Προσπαθήστε να αποφύγετε τις συμβουλές και τις νουθεσίες κατά τη διάρκεια του φαγητού.

Πηγή: ehealthcyprus.com

Πυρετός… ο πιο παρεξηγημένος μας σύμμαχος!

Γράφει ο Νίκος Βαράκης, παιδίατρος

Συχνά ταυτίζουμε τον πυρετό με την ασθένεια. Νομίζουμε ότι εάν ρίξουμε τον πυρετό του παιδιού, το θεραπεύουμε και δεν κινδυνεύει από μηνιγγίτιδα, πνευμονία ή κάτι άλλο σοβαρό.

Δεν είναι λίγες οι φορές που η αύξηση της θερμοκρασίας δεν είναι καν πυρετός, αλλά οφείλεται σε άλλες καταστάσεις όπως αυξημένο μεταβολισμό, καύσεις ή άσκηση.

Ο πυρετός είναι σύμπτωμα και υποχωρεί όταν θεραπεύουμε την αιτία του, δηλαδή την αρρώστια που τον προκαλεί. Επειδή όλα δείχνουν ότι αποτελεί μέρος της άμυνας του οργανισμού μας και μάλλον ο πιο παρεξηγημένος μας σύμμαχος, θα προσπαθήσoυμε να τον …αποκαταστήσουμε, και να σας δείξουμε τους σωστούς τρόπους αντιμετώπισής του.

Τι ονομάζουμε πυρετό;

Πυρετό ονομάζουμε την ελεγχόμενη από τον οργανισμό μας, αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος πάνω από τα φυσιολογικά όρια. Η θερμοκρασία του σώματός μας ελέγχεται, για να παραμείνει όσο το δυνατό σταθερή, από «αισθητήρες» στο δέρμα, τους μύες και το αίμα που καταλήγουν σε ένα “θερμοστάτη” στον εγκέφαλο.

Προσπαθήστε να φανταστείτε τον εαυτό σας στην Αλάσκα… Όταν εκτεθούμε σε κρύο, ο θερμοστάτης μας ανιχνεύει την πτώση της θερμοκρασίας. Θέτει σε λειτουργία αμυντικούς μηχανισμούς για να την αυξήσει, κυρίως στον κορμό και στο κεφάλι, όπου βρίσκονται τα σημαντικότερα όργανα μας (σπλάχνα και εγκέφαλος). Έτσι, ανακατανέμει το αίμα, «θυσιάζοντας» την αιμάτωση χεριών και ποδιών, τα οποία κρυώνουν για να κρατηθεί ζεστό το σώμα. Κατακρατά τον ιδρώτα, προκαλεί τρόμο στους μύες (ρίγος) για να αυξήσει τις καύσεις και δημιουργεί το αίσθημα του κρύου αναγκάζοντάς μας να προσπαθήσουμε να ζεσταθούμε.

Αντίστροφα, τώρα για ταξιδέψτε με την φαντασία σας μέχρι τη Σαχάρα… Όταν βρεθούμε σε ζεστό περιβάλλον, ο θερμοστάτης προσπαθεί να μας δροσίσει. Προκαλείται έκκριση ιδρώτα, αίσθημα ζέστης ώστε να θέλουμε να δημιουργήσουμε κρύο περιβάλλον (βγάζουμε τα ρούχα, βρεχόμαστε…) και αίσθημα δίψας για αναπλήρωση των υγρών που χάνουμε.

Για σκεφτείτε τώρα

Μήπως το σκηνικό στην Αλάσκα, θυμίζει το παιδί μας όταν βάζει πυρετό και «παγώνουν τα χεράκια και τα ποδαράκια του, ενώ διαμαρτύρεται ότι κρυώνει παρόλο που δεν κάνει κρύο»; Πυρετογόνες ουσίες, που εκκρίνει ο οργανισμός μας ή ο «εισβολέας» (ιός ή μικρόβιο), ρυθμίζουν το θερμοστάτη μας σε μεγαλύτερη θερμοκρασία. Ο οργανισμός του παιδιού θεωρεί τους 40 ή 41οC ως φυσιολογική θερμοκρασία και προσπαθεί να την φτάσει.

Μήπως το σκηνικό στη Σαχάρα θυμίζει το παιδί μας όταν του πέφτει ο πυρετός, «γίνεται μούσκεμα στον ιδρώτα και πετάει τα σκεπάσματα διαμαρτυρόμενο ότι ζεσταίνεται»; Ο θερμοστάτης μας ξαναρυθμίζεται κοντά στη φυσιολογική θερμοκρασία και όλοι οι μηχανισμοί μπαίνουν σε λειτουργία για να ρίξουν τη θερμοκρασία του σώματος.

Γνωρίζετε ότι …

Το 1927 το βραβείο Νόμπελ ιατρικής απονεμήθηκε στον W.Jauregg ο οποίος εφάρμοζε στους ασθενείς του πυρετοθεραπεία, χορηγούσε δηλαδή ουσίες που προκαλούν πυρετό για να τους γιατρέψει.

Ποια είναι η φυσιολογική θερμοκρασία του ανθρώπου;

Ο θερμοστάτης μας δίνει την δυνατότητα διακύμανσης της θερμοκρασίας ανάλογα με τις ανάγκες του μεταβολισμού, της ανάπτυξης, και των δραστηριοτήτων μας.

-Τα βρέφη έχουν φυσιολογικά μεγαλύτερη θερμοκρασία από τα παιδιά και τους ενηλίκους (φυσιολογική θερμοκρασία μέχρι 37,4οC).

-Το πρωί η θερμοκρασία είναι χαμηλότερη, ενώ το απόγευμα ή νωρίς το βράδυ μπορεί να είναι φυσιολογικά αυξημένη μέχρι και κατά 1οC!

-Το ζεστό περιβάλλον, η μυική άσκηση και τα βαριά ρούχα ανεβάζουν τη θερμοκρασία του σώματος.

-Θερμοκρασία μασχάλης μεγαλύτερη των 37,8οC, ορθού μεγαλύτερη των 38,2οC, στόματος άνω των 37,7οC και αυτιού μεγαλύτερη των 38,2οC πρέπει να θεωρούνται σαφώς παθολογικές εάν δεν συνυπάρχουν άλλοι παράγοντες αύξησης της θερμοκρασίας.

Πώς να μετράω την θερμοκρασία του παιδιού μου;

Πάντοτε με θερμόμετρο! Δεν αρκεί να φιλήσουμε ή να αγγίξουμε το μέτωπο του παιδιού. Μπορεί να μας μπερδέψει η θερμοκρασία του σώματός μας και του περιβάλλοντος, ή ακόμα και ο φόβος μας μην είναι άρρωστο το παιδί. Χρειαζόμαστε αντικειμενικά ευρήματα, που τα έχουμε μόνο με την σωστή χρήση του θερμόμετρου.

-Το παιδί πρέπει να είναι καθιστό ή ξαπλωμένο, και να έχει περάσει τουλάχιστον μισή ώρα από έντονη δραστηριότητα (τρέξιμο, παιχνίδι, ανέβασμα σκάλας κλπ).

-Εάν χρησιμοποιείτε τα κλασσικά υδραργυρικά θερμόμετρα ή τα πιο μοντέρνα υγρών κρυστάλλων, φροντίστε η μασχάλη του παιδιού να είναι στεγνή, το θερμόμετρο να μπει στην πτυχή της μασχάλης και να παραμείνει για τουλάχιστον τρία λεπτά (ανάλογα τον κατασκευαστή).

-Καλό είναι να κατεβάζουμε το θερμόμετρο όσο πιο χαμηλά γίνεται κάτω από τους 35οC, ώστε να μπορούμε να καταλάβουμε εάν δεν το έχουμε τοποθετήσει σωστά, μια που δεν θα ανέβει καθόλου.

-Εάν το παιδί δεν συνεργάζεται και «γίνεται μάχη για να βάλουμε το θερμόμετρο» καλή εναλλακτική για τα μεγαλύτερα των 6 μηνών παιδιά, είναι τα θερμόμετρα αυτιού. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα εντοπίζουν την υπέρυθρή ακτινοβολία της τυμπανικής μεμβράνης. Η ψευδής αύξηση της θερμοκρασίας στην οξεία μέση ωτίτιδα είναι ελάχιστη (~0,1οC), ενώ η ύπαρξη κυψελίδας στον έξω ακουστικό πόρο δεν επηρεάζει τις μετρήσεις.

Σε πρόσφατες μελέτες διαπιστώθηκε ότι 15% των βρεφών εμφανίζουν αύξηση της θερμοκρασίας σώματος μέχρι και 37,7οC μετά το γεύμα, ιδιαίτερα με γάλα αγελάδας.

Πώς να αντιμετωπίσω τον πυρετό;

-Αρχικά ηρεμήστε! Όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο ότι ο πυρετός είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού μας και μάλιστα μέρος της άμυνας μας.

-Πριν από οποιαδήποτε άλλη κίνηση, χορηγήστε στο παιδί όσο το δυνατό περισσότερα υγρά (νερό, γάλα, χυμό, σούπα ή ότι άλλο μας ζητήσει). Μην πιέζετε το παιδί γιατί μπορεί από αντίδραση και μόνο να σταματήσει να πίνει ή ακόμα χειρότερα να κάνει εμετό ότι έχει πιει. Αφήστε το να δείξει μόνο του ότι διψάει.

-Εάν το παιδί σας φαίνεται άρρωστο, μετρήστε την θερμοκρασία του. Κάτω από 38 Cαπλά το παρακολουθείτε. Μεταξύ 38 με 39 C, εάν το παιδί είναι σε καλή γενική κατάσταση και παίζει, επαναλάβετε τη θερμομέτρηση μετά από 20΄με 30΄. Εάν από την άλλη, δείχνει να πάσχει ή η θερμοκρασία του είναι μεγαλύτερη από 39 C, δώστε του αντιπυρετικό και ξαναμετρήστε την θερμοκρασία μετά από μισή ώρα.

-Τα πρώτα 30’ μετά τη λήψη του αντιπυρετικού το μόνο που προσπαθούμε είναι να κάνουμε το παιδί να αισθάνεται όσο πιο άνετα. Εάν μας πει ή δείχνει ότι κρυώνει το σκεπάζουμε. Όσο ο θερμοστάτης στον εγκέφαλό του είναι ρυθμισμένος σε υψηλή θερμοκρασία, να αποφεύγουμε συνθήκες ή πρακτικές που θα δημιουργήσουν μεγαλύτερη προσπάθεια (ρίγος, αύξηση του μεταβολισμού…) για να αυξήσει τη θερμοκρασία ο οργανισμός του, άρα καταπόνηση και σπατάλη ενέργειας και δυνάμεων.

-Εάν περάσουν 30 με 40΄από όταν δώσαμε το αντιπυρετικό και ο πυρετός δεν έχει υποχωρήσει ικανοποιητικά, τότε δοκιμάζουμε να τον κατεβάσουμε μηχανικά. Αρχικά χρησιμοποιούμε δροσερές κομπρέσες με νερό ή ξυδόνερο (όχι αλκοόλ -οινόπνευμα ή ρακί!-) στο μέτωπο και τις πτυχές -μασχαλιαίες και βουβωνικές (χαμηλά στην κοιλίτσα εκεί που αρχίζουν τα πόδια).

-Εάν και πάλι, ο πυρετός συνεχίζεται με την ίδια ένταση, κάνουμε χλιαρό μπάνιο(~29,4-32 C) στο παιδί, για 10 με 20 λεπτά κάτω από το ντους. Το νερό δεν πρέπει να είναι ούτε ζεστό οπότε να ανεβάσουμε την θερμοκρασία, ούτε όμως και κρύο οπότε να προκαλέσουμε ρίγος και να ανεβάσουμε και πάλι την θερμοκρασία.

-Εάν παρά τα παραπάνω ο πυρετός εξακολουθεί να είναι ψηλός(>40οC), γδύνουμε το παιδί και σκεπάζουμε τα πόδια του με μια βρεγμένη πετσέτα.

-Αποφύγετε να ξαναδώσετε αντιπυρετικό πριν να περάσουν τουλάχιστον 2-3 ώρες και φυσικά σε καμία περίπτωση το ίδιο φάρμακο τόσο σύντομα. Με το που αντιληφθούμε ότι αρχίζει η πτώση του πυρετού, βοηθάμε προς αυτή τη κατεύθυνση, βγάζοντας τα πολλά ρούχα και αλλάζοντας τα ιδρωμένα.

Πόσο αντιπυρετικό και κάθε πότε μπορώ να του δίνω;

- Η παρακεταμόλη ή ακεταμινοφαίνη (Apotel, Depon, Dolal, Panadol, Lonarid) είναι ένα ήπιο παυσίπονο-αντιπυρετικό που θα μειώσει τον πυρετό κατά 1 με 2 C μέσα σε 2 ώρες από τη λήψη του. Η δόση του είναι περίπου το μισό των κιλών του παιδιού σε ml και μπορούμε να τη χορηγούμε μέχρι 4 με 5 φορές την μέρα (όχι συντομότερα από 4 με 6ώρες). Για παράδειγμα ένα παιδί 10 κιλών θα πιει 5ml, ενώ ένα παιδί 14 κιλών θα πιει περίπου 7ml, όχι περισσότερες από 4 με 5 φορές την ημέρα.

- Το μεφεναμικό οξύ (Ponstan) είναι αντιφλεγμονώδες-αντιπυρετικό, η δράση του αρχίζει περίπου μισή ώρα μετά την χορήγηση και κρατά για 6-8ώρες. Η δόση του υπολογίζεται πολλαπλασιάζοντας επί 4 τα κιλά του παιδιού, βγάζοντας ένα δεκαδικό ψηφίο και μπορούμε να τη χορηγούμε μέχρι 3 με 4 φορές την μέρα (όχι συντομότερα από 6 με 8ώρες) όχι για περισσότερο από μία εβδομάδα. Για παράδειγμα ένα παιδί 10 κιλών θα πιει περίπου (4×10=40®)4ml, ενώ ένα παιδί 14 κιλών θα πιει περίπου (4×14=56®)5,5ml όχι περισσότερες από 3 με 4 φορές την ημέρα.

Στην Αμερική και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, σαν εναλλακτικό φάρμακο στην παρακεταμόλη, δεν χρησιμοποιούν το μεφεναμικό οξύ(Ponstan), αλλά το τολφεναμικό οξύ (Gantil) ή την ιβουπροφένη (Algofren).

Οι παραπάνω δόσεις των αντιπυρετικών είναι υπολογισμένες έτσι ώστε να μην ξεπερνούν την ημερήσια επιτρεπόμενη δόση πάνω από την οποία τα φάρμακα αυτά μπορεί να γίνουν τοξικά και να βλάψουν το παιδί!

Αν ανεβάσει ξανά πυρετό;

Μία συνηθισμένη πρακτική, όταν ο πυρετός του παιδιού παρουσιάζεται συχνότερα από το 6ωρο, είναι να χορηγούμε εναλλάξ τα αντιπυρετικά. Εάν, για παράδειγμα, δώσουμε στο παιδί μας παρακεταμόλη στις 8 το πρωί, μέχρι τις 2 το μεσημέρι δεν μπορούμε να ξαναδώσουμε παρακεταμόλη. Εάν το παιδί στις 11 με 12 το μεσημέρι ξανανεβάσει πυρετό περισσότερο από39C, προκειμένου να το ανακουφίσουμε, θα χρησιμοποιήσουμε την 2η εναλλακτική μας (Ponstan ή Gantil ή Algofren) και έτσι πρακτικά έχουμε ένα αντιπυρετικό κάθε 3ώρες.

Προσοχή όμως…

1. Μην δώσετε την ίδια ουσία από διαφορετική εταιρία νομίζοντας ότι είναι διαφορετικό φάρμακο. Σαν εναλλακτικές στην παρακεταμόλη (Apotel, Depon, Dolal, Panadol, Lonarid) μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μεφαιναμικό οξύ (Ponstan), ή τολφαιναμικό οξύ (Gantil), ή ιβουπροφαίνη (Algofren).

2.Εάν έχουν περάσει 6ώρες από την προηγούμενη φορά που δώσαμε το αντιπυρετικό, μπορούμε να ξαναχρησιμοποιήσουμε το ίδιο.

Μικρά σημαντικά μυστικά:

- Στο πρώτο 24ωρο πυρετού δύσκολα εντοπίζεται η αιτία του ακόμα και με εργαστηριακό έλεγχο. Εάν η γενική κατάσταση του παιδιού είναι καλή περιμένετε τουλάχιστον 24 ώρες πριν πάτε το παιδί στον ιατρό. Για βρέφος μικρότερο των τριών μηνών με πυρετό, επικοινωνήστε άμεσα με τον παιδίατρό σας!

- Η συντριπτική πλειοψηφία των πυρετών στα παιδιά, προκαλείται από ιώσεις και δεν διαρκούν συνήθως πάνω από 3ημέρες.

- Η οδοντοφυΐα δεν προκαλεί πυρετό πάνω από 38,4οC.

- Ο πυρετός μέχρι 41,7C δεν είναι επικίνδυνος για τον εγκέφαλο. Ευτυχώς, ο θερμοστάτης μας κρατάει την θερμοκρασία κάτω από 41,1C, ακόμα και όταν δεν έχουμε δώσει αντιπυρετικό σε κάποια λοίμωξη.

- Ο πυρετός δεν χρειάζεται ιδιαίτερη δίαιτα, εκτός από πολλά υγρά. Αλήθεια είναι ότι όταν είμαστε άρρωστοι κάνουμε ευκολότερα εμετό και καλό είναι να αποφεύγουμε τα «βαριά» φαγητά, επειδή όμως σημαντικότερο είναι το παιδί να φάει, μην του στερήσετε τίποτα εάν το ζητήσει

- Η έντονη άσκηση, ο βαρύς ρουχισμός, ο ζεστός καιρός ή το ζεστό μπάνιο και ένα γεύμα (ειδικά απογευματινή – βραδινή ώρα) μπορεί να αυξήσει την θερμοκρασία μέχρι και 1 με 1,5 βαθμό (38,5 με 39οC) χωρίς να είμαστε άρρωστοι!!!

- Δεν υπάρχει ιδιαίτερη συσχέτιση της σοβαρότητας της αρρώστιας με το ύψος του πυρετού, μέχρι να ξεπεράσουμε τους 40οC.

Πηγή : ygeia-evexia.gr