Γράφει η Ροζάννα
για την ΟΣΙΑ ΕΥΧΗ
Στο δρόμο συνάντησα μια μέρα ενα πλούσιο φίλο μα που ήταν πάντα πολύ θλιμμένος.
"Έχεις ύφος πολύ χαρούμενο μου λέει. Τι σου συμβαίνει;"
'Όχι σπουδαία πράγματα, αγόρασα μια χαρά για ενα πολύ μικρό ποσό".
"Μα πως; Εγώ ξόδεψα πολλά χρήματα στη ζωή μου, χωρίς ποτέ να γνωρίσω τη χαρά".
Με κοιτούσε έκπληκτος χωρίς να με πιστεύει, κι όμως με γνώριζε και ήξερε ότι δεν μπορούσα να του πω ψέματα.
Τότε του είπα : " Έλα μαζί μου, κοίταξε, να ένας άνθρωπος που πουλά τη χαρά".
Μπροστά μας ήταν ένας φτωχός άνθρωπος που πουλούσε κουμπιά, κορδόνια σπάγκο.
Μάλιστα, του λέω αυτός ο άνθρωπος είναι ένας μεγάλος σοφός του παρελθόντος.
Όμως έκανε λάθη και τώρα, παρά το κρύο, τη βροχή και τον αέρα περιμένει τους πελάτες ώρες ολόκληρες.
Κοίταξέ τον καλά, πήγαινε κοντά του, αγόρασε κάτι, κορδόνια ας πούμε, ρώτησε τον πόσο κοστίζουν και θα σου πει:
"Ένα πενήντα". Δώστου ένα πενηντάρικο και μη δεχτείς ρέστα. Θα εκπλαγεί και θα νιώσει μια μεγάλη χαρά. Θα σκεφτεί:
"Μάλιστα υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι στον κόσμο". Η πίστη του θα μεγαλώσει και η χαρά που που θα νιώσει,
θα τη νιώσεις κι εσύ, θα δονεί μέσα σου όλη την ημέρα, γεννημένη μόνο για μερικές πεντάρες".
Ο φίλος μου ήταν χαρούμενος γιατί είχε καταλάβει. Και πρόσθεσα:
"Προσπαθώντας έτσι να φέρεις στους άλλους τη χαρά γίνεσαι κι εσύ χαρούμενος" .
"Μόνο διάλεξε καλά το άτομο που θα πλησιάσεις γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν δέχονται τη χαρά".
