Θέλοντας να προστρέξης στην Θεοτόκο µε πίστι και θάρρος για κάθε σου ανάγκη, µπορείς να το πετύχης όταν σκεφθής:
Α΄) Ότι όλα εκείνα τα δοχεία (όπως το γνωρίζεις από την πείρα σου) στα οποία έχει τοποθετηθή µόσχος ή άλλο παρόµοιο άρωµα πολύτιµο, µολονότι δεν υπάρχει µέσα τους το άρωµα, τα αγγεία αυτά διατηρούν την ευωδία του αρώµατος εκείνου. Και όσο περισσότερο χρονικό διάστηµα παρέµεινε το άρωµα µέσα στο δεοχείο, τόσο περισσότερο τα δοχεία εκείνα διατηρούν την ευωδία· και µάλιστα τόσο περισσότερο ευωδιάζουν εκείνα, όσο περισσότερο παραµείνει το άρωµα µέσα, µολονότι εκείνος ο µόσχος ή το παρόµοιο άρωµα είναι µιας περιοριστικής και περιωρισµένης δυνάµεως. Παρόµοια να σκεφθής ότι και ένας που στέκεται κοντά σε µία µεγάλη πυρκαϊά, διατηρεί την θερµότητα για πολύ καιρό και µετά την αποµάκρυνσί του από την φωτιά. Και επειδή αυτά είναι αληθινά, άραγε από ποιά άρρητη ευωδία φιλανθρωπίας, από ποια φλόγα αγάπης και από ποιούς λογισµούς ελέους και ευσπλαγχνίας µπορούµε να πούµε ότι είναι γεµάτα τα σπλάγχνα της Θεοτόκου, που για εννέα µήνες κράτησε στα σπλάγχνα της το Χριστό, το ακένωτο µύρο, που κρατεί πάντοτε στο στήθος της και στην αγάπη της, τον Υιό του Θεού, που είναι η ίδια η αυτοαγάπη και το ίδιο αυτοέλεος και αυτοευσπλαγχνία και όχι περιορισµένης δυνάµεως και µικρής διάρκειας, αλλά ατέλειωτης και απεριόριστης;
Έτσι όπως όποιος αγγίζει στα δοχεία που έχουν το µύρο, δέχεται την ευωδία πάνω του, και όποιος πλησιάζει σε µια µεγάλη πυρκαϊά, δεν µπορεί παρά να δεχθή από την θερµότητά της, έτσι και πολύ περισότερο κάθε φτωχός που έχει ανάγκη και πλησιάζει µε ταπείνωσι και πίστι στο ουράνιο µύρο, στην φωτιά της αγάπης, του ελέους και της ευσπλαγχνίας, που πάντοτε ευωδιάζει και πάντοτε ανάβει στο στήθος της Παρθένου, οπωσδήποτε θα δεχθή βοήθειες, ευεργεσίες και χάριτες, τόσο περισσότερες, όσο περισσότερο συχνά και µε µεγαλύτερη πίστι και θάρρος πλησιάση.
Β΄) Ότι κανένα κτίσµα δεν αγάπησε τόσο τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, ούτε συµµορφώθηκε τόσο µε το θέληµα Του, όσο η Παναγία του Μητέρα, αφενός µεν διότι τον γέννησε µόνη χωρίς άνδρα, αφετέρου διότι γέννησε µόνο αυτόν και κανένα άλλον, και έτσι δεν µοιράσθηκε καθόλου µε άλλον η αγάπη της. Αν λοιπόν αυτός ο Υιός του Θεού και αγαπητός Υιός της Παρθένου, έδωσε όλη του τη ζωή και όλο του τον εαυτό για τις ανάγκες ηµών των αµαρτωλών και έδωσε την µητέρα του ως µητέρα µας και συνήγορο για να µας βοηθά, και µετά από αυτόν αποτελεί µέσον της σωτηρίας µας, πως και µε ποιο τρόπο θα µπορέση κάποτε αυτή η αγαπηµένη του µητέρα και δική µας συνήγορος να γίνη αποστάτης της θελήσεως του τόσο αγαπηµένου της Υιού και να µη µας βοηθήση;
Γι’ αυτό αγαπητέ, πρόστρεχε, πρόστρεχε µε θάρρος για κάθε σου ανάγκη στην Παναγία Θεοτόκο. Γιατί εκείνη η εµπιστοσύνη και το θάρρος που δείχνεις σ’ αυτήν, είναι πλούσια και µακαρία και ασφαλές καταφύγιο και πάντοτε δίνει στην καρδιά σου χάριτες και ελεηµοσύνες.
