Σε διάφορες περιπτώσεις µπορούµε να πλησιάζουµε σε αυτό το θειότατο µυστήριο, το οποίο για να το πετύχουµε πρέπει να κάνουµε διάφορα πράγµατα τα οποία είναι διαιρεµένα σε τρείς περιόδους: Πριν από την Μετάληψι, τον καιρό της Μεταλήψεως και µετά την Μετάληψι. Πριν από την Μετάληψι πρέπει να καθαρισθούµε µε το µυστήριο της Μετανοίας και Εξοµολογήσεως από τον µολυσµό τόσο της θανάσιµης όσο και της µη θανάσιµης αµαρτίας που κάναµε και να φυλάξουµε τον Κανόνα που θα µας δώση ο Πνευµατικός. Και µε την διάθεσι όλης µας της καρδιάς να δοθούµε ολοκληρωτικά µε όλη µας την ψυχή, µε όλη µας την ισχύ και µε όλες τις δυνάµεις µας στον Ιησού Χριστό και σε ό,τι του αρέσει. Επειδή και ο ίδιος σε αυτό το µυστήριο µας δίνει το Σώµα και το Αίµα του µε την ψυχή και την Θεότητα και µε τις αξιοµισθίες του. Και σκεπτόµενοι ότι το δώρο µας, συγκρίνοντάς το µε το δικό του, είναι λίγο και σχεδόν µηδαµινό, πρέπει να επιθυµούµε να έχουµε τόσο µεγάλο δώρο, όσο ποτέ δεν του πρόσφεραν όλα τα κτίσµατα, ανθρώπινα και ουράνια, για να µπορέσουµε να το δώσουµε στην θεία του Μεγαλειότητα.
Γι’ αυτό, λοιπόν, όταν θέλης να δεχθής το Μυστήριο αυτό, για να καταστραφούν και οι δικοί του και οι δικοί σου εχθροί, προτού να µεταλάβης, άρχισε από το εσπέρας ή και νωρίτερα να σκέπτεσαι πόσο επιθυµεί ο Υιός του Θεού να του δώσης εσύ τόπο στην καρδιά σου µε το Μυστήριο αυτό, για να ενωθή µαζί σου και να σε βοηθήση να νικήσης κάθε σου πάθος.
Αυτή η επιθυµία του Κυρίου είναι τόσο µεγάλη και αµέτρητη που δεν µπορεί να την καταλάβη µέχρι το ύψος της κτιστός νους. Εσύ, όµως, για να µπορέσης κάπως να την χωρέσης στο νου σου, πρέπει να βάλης καλά στο νου σου δύο πράγµατα: Το ένα είναι η ανέκφραστη επιθυµία που έχει ο Υιός του Θεού να βρίσκεται µέσα µας. ∆ιότι αυτή την ένωσι µε τους ανθρώπους την ονοµάζει τρυφή και ευχαρίστησι δική του: «Η ευχαρίστησί µου είναι µε τους υιούς των ανθρώπων». Το άλλο είναι να σκεφθής καλά ότι ο Θεός µισεί πολύ την αµαρτία, επειδή αυτή είναι αιτία στο να ενώνεται ο Θεός µαζί µας, πράγµα που τόσο πολύ επιθυµεί, και είναι αντίθετη στις θεϊκές του τελειότητες. ∆ιότι ο Θεός όντας εκ φύσεως απόλυτο αγαθό, καθαρό φως και άπειρη ωραιότητα, δεν µπορεί παρά εκ φύσεως να µισή και να συχαίνεται αµέτρητες φορές την αµαρτία, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά απόλυτο κακό, σκοτάδι, έλλειψι και ανυπόφορη ασχήµια στις ψυχές µας.
Και αυτό το µίσος του Θεού κατά της αµαρτίας είναι τόσο δυνατό και τόσο πολύ, ώστε για την καταστροφή της δόθηκε διαταγή και έγιναν όλα τα έργα της Παλαιάς και της Νέας ∆ιαθήκης και µάλιστα εκείνα του Παναγίου Πάθους του Υιού του. Γι’ αυτό και λέγουν µερικοί θεολόγοι και διδάσκαλοι, ότι για να εξαλείψη ο Θεός από εµάς κάθε πταίσµα και το πιο µικρό ακόµη, αν ήταν ανάγκη και έπρεπε, ήταν έτοιµος να παραδοθή και σε χιλιάδες πάλι θανάτους.
Από τις µελέτες λοιπόν αυτές και τις σκέψεις, αν και σε πολύ µικρό βαθµό, καταλαβαίνοντας το µέγεθος της επιθυµίας που έχει ο Θεός να εισέλθη στην καρδιά σου, για να νικήση εντελώς τους εχθρούς τους δικούς Του και τους δικούς σου, θα ανάψης µέσα σου µία ζωντανή επιθυµία να τον δεχθής, για να φέρη µέσα σου το αποτέλεσµα αυτό. Και έτσι, αφού γεµίσης από ανδρεία και παίρνοντας θάρρος από την ελπίδα ότι θα έλθη να κατοικήση µέσα σου ο επουράνιός σου αρχιστράτηγος Ιησούς, κάλεσε δυνατά πολλές φορές σε πόλεµο το πάθος εκείνο που θέλεις να νικήσης και κατάβαλέ το µε διπλές και τριπλές επιθυµίες και ορέξεις, µισώντας το και προβάλλοντας πράξεις αρετής αντίθετες προς το πάθος εκείνο. Έτσι θα κάνης το εσπέρας.
Το πρωί πάλι, λίγο πριν από την Θεία Κοινωνία, ρίξε νοερά ένα σύντοµο βλέµµα µέσα σου στα σφάλµατα που έκανες από τον καιρό που µετέλαβες µέχρι τότε, όσα έκανες µε τόση αφοβία σαν να µην υπήρχε Θεός να σε βλέπη και να σε κρίνη, ούτε να υπέφερε για σένα τόσα πάθη επάνω στο σταυρό. Γιατί και συ προτίµησες τις σιχαµερές και τιποτένιες σου επιθυµίες και όχι το θέληµα και την τιµή του Θεού. Και σκεπτόµενος έτσι µε πολλή ντροπή και µε άγιο φόβο, θα ντραπής για την αχαριστία και για την αναξιότητά σου. Αλλά όµως και πάλι σκεπτόµενος µετά από αυτά ότι η αµέτρητη άβυσσος της αγαθότητος του Θεού σου προσκαλεί στα Μυστήριά του την άβυσσο της αχαριστίας σου και της µικρής σου πίστεως, πλησίασε σε αυτόν µε θάρρος, και χάρισέ του τόπο ευρύχωρο στην καρδιά σου, για να γίνη σε αυτήν ολόκληρος ∆εσπότης και Κυρίαρχος. Πως και µε ποιο τρόπο; Όταν διώξης από µέσα από την καρδιά σου κάθε διάθεσι και αγάπη των κτισµάτων, κλείνοντάς την για να µην εισέλθη κάποιος άλλος, παρά ο Θεός σου. Και αφού µεταλάβης µπες µέσα αµέσως στα απόκρυφα της καρδιάς σου, προσκυνώντας πρώτα τον Κύριο µε κάθε ταπείνωσι και ευλάβεια και µίλησέ του νοερά µε τον τρόπο αυτόν: «Εσύ βλέπεις, το µόνο µου αγαθό, πόσο εύκολα εγώ σε βλάπτω και πόση δύναµι έχει εναντίον µου το πάθος αυτό που µε πολεµεί και µόνος µου δεν έχω την δύναµι να ελευθερωθώ. Γι’ αυτό δικός σου κυρίως είναι ο πόλεµος αυτός και από σένα µόνο ελπίζω την νίκη, µολονότι είναι ανάγκη να πολεµώ κι εγώ».
Μετά από αυτά στρέφοντας το νου σου στον επουράνιο Πατέρα, πρόσφερέ του ως ευχαριστία και για την νίκη του εαυτού σου τον ευλογηµένο του Υιό, που αυτός σου έδωσε στα Μυστήρια και που κρατάς πλέον µέσα στην καρδιά σου. Και πολεµώντας γενναία κατά του πάθους εκείνου που σε πολεµεί, περίµενε µε πίστι την νίκη από τον Θεό. Και δεν υπάρχει περίπτωσι να σου στερήση την νίκη, αν έκανες εσύ ό,τι
µπορούσες, κι αν ακόµη αργήση ο Θεός να σου την δώση.