Αφορμεύω από το πολύ ωραίο άρθρο περί μετανοίας κατά Γρηγόριο Παλαμά του Εφραίμ καθηγουμενοβατοπαιδινού που ανάρτησε σήμερα η ΟΣΙΑ ΕΥΧΗ, κρίνοντας πρέπον πως είναι να λεχθούν ορισμένα τα οποία, έτσι δείχνει, μάλλον επιμελώς παραλείπονται από τους λόγους των πατέρων σχετικά με το μυστήριο της Μετανοίας. Προφανώς οι πατέρες δεν θεωρούν κατάλληλο τον χρόνο για έστω μία ελαχίστη προσπάθεια οντολογικής διαπλάτυνσης των εννοιών, εμείς όμως ζητώντας το έλεος της αγάπης τους για την θρασύτητα της ενασχόλησης μας με εκείνα που είναι στην δική τους, και όχι στην δική μας, εξουσία και για την αδιακρισία μας, ζητώντας συγχώρεση, θα καταθέσουμε από το υστέρημα μας για την ένδυση της αγάπης Χριστού που πρέπει να διαποτίζει την κοινότητα μας.
Γιατί θα πρέπει πριν από όλα να ομολογήσουμε πως η Μετάνοια, το μυστήριο της μετανοίας, δεν είναι αποκλειστικό χριστιανικό προνόμιο και αναγκαιότητα, αλλά πανανθρώπινη αξία και η πρώτη προτεραιότητα της ανθρώπινης φύσης από την στιγμή που αισθανθεί το υποκείμενο πως αναλαμβάνει στα χέρια και τις ευθύνες του, την ζωή και την εξέλιξη του μέσα σε αυτήν. Και θα πρέπει να εξηγήσουμε τους λόγους γιατί άλλωστε, ανάγκη είναι η σχεδόν απόλυτη σχεσιακή σύσφιξη ως βάση της μετάνοιας με την αμαρτία, η αποδεσμευτική ακολουθία του μυστηρίου από την απόλυτη σχέση του με το ηθικό παράπτωμα, έννοια που πάνω της εγκλωβίστηκε η νοηματοδότηση του όρου αμαρτία.
Για αυτό θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε πριν συνεχίσουμε τον όρο αμαρτία και ποιά έννοια έχει. Διότι ως ηθικό παράπτωμα περιγράφει μέρος της φύσης της, της φύσης της αμαρτίας δηλαδή, και όχι το όλον της. Όταν λέγει ο Ιωάννης θεολόγος και ευαγγελιστής «εάν πούμε πως αμαρτία δεν έχουμε, ψευδόμεθα και δεν είναι αλήθεια», προφανώς ως αμαρτία εκλαμβάνει πλατυτέρα νοηματοδότηση από εκείνην του ηθικού παραπτώματος. Διότι είναι απίθανο εκείνοι που συναναστρέφονταν με τον Υιό και Λόγο του Θεού ταυτόχρονα να ήταν στο κράτος της ηθικής πτώσης, του ηθικού παραπτώματος, της αμαρτίας όπως συνηθήσαμε να εκλαμβάνουμε τον όρο.
Εξάλλου πως θα μπορούσαμε να πούμε σε εκείνον τον φιλόθεο και απλοϊκό που κάνει κάθε τι για να αρέσει στον Θεό του, νηστείες, δηλαδή, αγρυπνίες, χαμαικυτίες, γονυκλισίες, ελεημοσύνες, προσευχή και άλλα αποφεύγοντας ταυτόχρονα κάθε τι που ομοιάζει ως ηθικό παράπτωμα, «ξέρεις κάτι, είσαι αμαρτωλός». Πως θα μπορούσαμε;;; Και που είναι η αμαρτία σε αυτόν τον φιλόθεο έντιμο αγωνιστή;;; Επομένως, κι εφόσον ο θεολόγος ευαγγελιστής αναγνωρίζει πως έχει αμαρτία και ο ίδιος, θα πρέπει να δούμε εάν ως αμαρτία πέραν του ηθικού παραπτώματος, έχει η φύση της κι άλλην ή άλλες πλευρές, πέρα και έξω του ηθικού παραπτώματος.
Συνεχίζεται...
